Opening Beat Supplier Amersfoort

Vandaag 22 maart was de opening van Beat Supplier, Kaliumweg 10 te Amersfoort.

Twee jonge ondernemers Jelle Kortes en Juan van Emmerloot hebben Amersfoort verrijkt met een fantastisch nieuwe zaak. Beatsupplier Amersfoort is de drumschool en drumwinkel van Amersfoort. Je kan er les krijgen van bekende drummers en de totale drumbeleving ervaren. Onder grote belangstelling verrichte wethouder cultuur Pim van den Berg de opening. Na zijn toespraak liet hij onder tromgeroffel de grote garagedeur omhoog gaan. Onder het genot gasten, genodigden en belangstellende genieten van diverse optredens en clinics.

In het nieuwe pand is tevens een opnamestudio aanwezig:

Juan van Emmerloot doet de productie zodat je gegarandeerd een goed geluid krijgt. Gebruik je eigen drumset of gebruik een van onze sets.

De recording studio is speciaal ingericht om drums op te nemen; een moderne live room met geïntegreerde control room voor het directer contact tussen producer en muzikant. Naast opnemen, kun je hier ook terecht voor het editten, afmixen en masteren van je album of single opnamen. Juan van Emmerloot opereert hier voornamelijk als producer/drummer, maar geeft in deze studio ook zijn drumlessen en coaching sessies. 

Jelle Kortes runt de winkel en doet de in- en verkoop. Ook voor verhuur kun je bij Beat Supplier terecht.

Kijk voor verdere informatie op hun website :  http://beatsupplier.nl/

Of op hun facebook pagina: https://www.facebook.com/BeatSupplier?fref=ts

Hier nog wat sfeerfoto's van de opening:

Dinopark Amersfoort

Ieder jaar geef ik voor de nieuwe vrijwilligers van Dierenpark Amersfoort een presentatie over het Dinopark, wat is gelegen in het dierenpark. Daarna neem ik ze me voor een rondleiding door het Dinopark. 
In het begin heeft iedereen het altijd over plastic dieren en lijkt me niets aan. Maar gaande weg mijn verhaal zie je hun mening veranderen. Je kan veel raakvlakken aangeven tussen de wereld van de dinosauriers en de huidige dierenwereld. Verandering in klimaat, planten groei en de gevolgen van overstromingen en andere natuurrampen zorgde zowel toen als nu nog steeds voor uitsterven van dieren maar ook tot een andere ontwikkeling van diersoorten. 
Natuurlijk is het bijna niet voor te stellen dat er zulke grote dieren hebben geleefd op aarde. Iedere keer worden we weer verrast door nog grotere dino's die gevonden worden. Zoals pas nog in Portugal :

Een fossiel waar een Nederlandse dinorestaurateur op stuitte is afkomstig van de grootste vleesetende dinosaurus ooit gevonden in Europa. Twee Portugese wetenschappers stelden gisteren de wereld voor aan dit nieuwe monster. Zo'n 150 miljoen jaar geleden was deze dinosaurus de grootste en slechtste schurk die op het continent rondliep. (Bron AD)

Eigenlijk is de dinowetenschap nog een vrij jongen wetenschap. Dinosauriërs kregen pas in 1841 hun wetenschappelijke naam, toen deze groep werd erkend na de vondsten van soorten als de Megalosaurus en de Iguanadon. 
Wel zijn er al veel eerder vondsten gedaan,  zo is er al een beschrijving van een reuzen bot vast gelegd in 1676. Ook zullen er in China reeds botten gevonden zijn, gezien alle verhalen over drakenbotten en tanden.
De ontwikkeling van plantensoorten door klimaat wijzigingen  heeft vermoedelijk net zo'n grote invloed gehad op het uiteindelijke uitsterven van de dinosauriers, als de grote natuurrampen die de aarde hebben getroffen in het late Krijt. Opkomst van Magnolia en passieflora in het Krijt (145 -66 miljoen jaar geleden). Mensen reageren ook altijd verbaasd als ik vertel dat deze plantensoorten al zo oud zijn.
Ook is het altijd leuk om te vertellen dat de dinosauriers eigenlijk helemaal niet uitgestorven zijn. Ik wijs dan op een roodborstje of op de in het dinopark voorkomende kasuaris en vertel dan dat zijn dinosauriers. De meeste mensen geloven je niet direct, maar toch is het zo.
Wil je daar meer over lezen kijk dan even hier : http://nl.wikipedia.org/wiki/Oorsprong_van_de_vogels

Al met al is dus ook de wereld van de dinosauriers een hele bijzondere wereld. 
Kom gerust eens kijken in het Dinopark Amersfoort, wie weet zie ik je.

Roman (toelichting)

In mijn vorige blog :  'Debuut Roman" konden jullie mijn eerst roman Middelpunt lezen. Na aanleiding van dat boek kwamen veel reacties binnen, men name of het schrijven veel tijd heeft gekost.

Aan dit boek zijn vele jaren van onderzoek vooraf gegaan. Zo ben ik eerst in Rome, Wenen en Boedapest op zoek gegaan naar een geschikte locatie voor mijn verhaal. Na diverse plekken te hebben uitgezocht, zoals het Vaticaan , Prater en de donkere bars van Boedapest, kwam ik toch weer op Amersfoort uit. Daar weer verschillende cafe's en restaurants bekeken, waarna Coffee Corazon uiteindelijk heeft gewonnen. Wel heb ik daar verschillende keren observaties gedaan om te kijken of en hoe ik andere karakters in mijn verhaal kon inpassen. Uiteindelijk is dat een ouder echtpaar geworden. Ik wilde eerst een wat jonger stel gebruiken,maar omdat de vrouw een bekende was uit het dierenpark vielen die af. Natuurlijk heb ik daar ook alle taartsoorten uitgeprobeerd en de appeltaart kwam als winnaar voor mijn verhaal uit de bus.Ondertussen moest ik ook nog een geschikte plek vinden om de hoofdpersoon te laten doodgaan. Dat viel dus niet mee. Verdrinken door een val uit de rondvaartboot van de Waterlijn lag niet voor de hand. Stikken in een Amersfoortse Jan Hagel koekje was te gewoon. Toen ik ineens op het geografisch middelpunt van Nederland stond wist ik dit moet de plek worden. De meest logische locatie om een rol in het verhaal te krijgen was de Onze Lieve Vrouwtoren,deze staat er toch immers vlak naast.  Al met al praat ik dan al over een periode van drie jaar. Voeg daarbij dat ook nog gekeken is welke kleding de hoofdpersoon moest dragen en welk ondergoed, dan begrijpt u dat het een hele klus was. Omdat ik niet kon kiezen tussen Marlies Dekkers en  Prima Donna, heb ik het ondergoed weggelaten. Voor de bovenkleding geldt eigenlijk het zelfde, kleding van Only, Zara of Zeeman werd te lastig, ik viel te veel op als man in al die dameskledingzaken. Daarom staat er alleen iets over haar schoenen in het verhaal. Bedenk me nu dat ik het merk niet genoemd heb. Ik zal u verder niet vermoeien met alle literatuur die ik ook nog heb moeten lezen voor mijn boek af was.Meerdere mensen willen ook een vervolg op mijn boek, ik zal dat overwegen, maar ik wacht eerst de uitnodigingen voor het Boekenbal en de NS publieksprijs af voor ik daar toe over ga. 

"Writer's Block"

I get this writer's block, it comes as quite a shock,
And now i'm stuck between a hard place and the biggest rock,
In my own head consumed. I sit back in my room,
Its like the tapestries of life get tangled in the loom,
I'm like a butterfly, caught in a hurricane,
My pulse is quickening as my heart plays a new refrain 

Just Jack – Writer’s Block

Debuut Roman

Iedere keer als ik weer een nieuw blog verhaal heb geschreven krijg ik vaak te horen je moet een boek gaan schrijven. Om aan deze oproepen gehoor te geven heb ik dus maar een boek geschreven.
Hierbij mijn eerst roman:

MIDDELPUNT

Het was druk bij Coffee Corazon in de Krommestraat te Amersfoort. Ze zat alleen aan een tafeltje in de hoek, zo kon ze alle andere bezoekers goed bekijken.  Hier was het allemaal begonnen, nu alweer een jaar geleden. Haar gedachten gingen terug naar haar eerste bezoek aan het schrijferscafe. Daar had ze hem ontmoet en zitten luisteren naar zijn mooie woorden. Had ze dat maar nooit gedaan. Daar twee tafels verder waar nu een ouder echtpaar zat te genieten van koffie met appeltaart. O die appeltaart die zou ze het meest gaan missen. Maar ja  ze had haar besluit nu eenmaal al genomen. Langzaam dronk ze haar kopje leeg en stond op om te gaan afrekenen. In de verte klonken de tonen van het carillon van de Onze Lieve Vrouwetoren.  Buiten gekomen ging ze meteen naar links en daarna het steegje naast Corazon in. Na de kleine brug over de Langegracht sloeg ze rechtsaf en meteen weer links het straatje naar het Lieve Vrouwekerkhof in. Daaraan gekomen zag ze haar bestemming oprijzen tegen de blauwe hemel. De Onze Lieve Vrouwetoren blonk in het felle zonlicht. Even bleef ze twijfelend staan. Maar liep toen vastberaden richting de ingang toren, het kaartje voor de rondleiding van twee uur had ze vanmorgen al gekocht. Er stond al een groepje toeristen samen met de gids van het gilde te wachten. Klokslag twee uur deed de gids de deur naar de toren open en begon zijn verhaal, ze hoorde alles maar half. Haar gedachten dwaalde steeds meer af. Er was ook zo veel gebeurd de afgelopen week. Maar ja dat zou spoedig niet meer uitmaken. Gespannen volgde ze de gids hoger de toren op. In gedachten ging ze nog eens alles langs van wat er  zoal de afgelopen dagen was gebeurd. Op de hoogste trans aangekomen hield ze even de adem in, wat een prachtig uitzicht had je hier. Het leek wel of de hele wereld aan haar voeten lag. De gids liep met de rest van het gezelschap naar de andere kant van de toren. Dit was het moment waarop ze had gewacht. Ze deed haar schoenen uit en zette deze netjes naast elkaar neer. Toen klom ze op de reling en stapte  vooruit. Tijdens haar val bedacht ze nog dat zij nu even het middelpunt van Nederland was en straks zou er eindelijk eens over haar geschreven worden. Vlak naast het teken van het middelpunt van Nederland raakte ze de grond.

EINDE.

Zoals jullie wel gemerkt hebben is de hoofdpersoon in het eerste hoofdstuk al dood gegaan. Het had dus geen zin meer om verder te schrijven. Ik heb het boek ook niet gedrukt uit laten geven, maar direct voor iedereen beschikbaar gesteld. Meeste van mijn trouwe lezers maken toch altijd al een kopie van e-boeken. Ik bespaar ze dus gelijk die moeite.

Ik wacht dan ook eerst eens alle reacties af, voor ik een vervolg op deze roman ga schrijven.

"The Middle"

Hey, don't write yourself off yet
It's only in your head you feel left out or looked down on.
Just try your best, try everything you can.
And don't you worry what they tell themselves when you're away.

"The Middle" is track #9 on the album Bleed American. It was written by Adkins, James Christopher/burch, Richard E/lind, Zachary Michel/linton, Thomas Darrell.

Valentijn deel 2

Daar stond hij dan, op van de zenuwen voor de ingang van Dierenpark Amersfoort. Vanmorgen had hij bijna niet gegeten, alleen een beschuitje en een kopje thee. Daarna met de bus naar het station en vandaar de bus naar Hilversum om voor het dierenpark te kunnen uitstappen. Bij de gastenservice hadden ze hem al verwacht en stelden ze hem wat op zijn gemak. Meneer gaat u eerst even rustig een kopje koffie drinken in de Boerderij en dan kunt u daarna op u gemak naar het speciaal voor u gereserveerde bankje toe gaan. We hebben gekozen voor een plekje bij de Japanse tuin. Dat is makkelijk te bereiken en u heeft een mooi uitzicht op de vijver de de fontein.  Na de koffie was hij langzaam naar zijn bankje gelopen. Inderdaad een mooie plek. Nu maar hopen dat de rest ook goed zou komen. Zijn extra Valentijnskaart had hij al in zijn handen. Vanmorgen had hij ook besloten dat hij geen pak aan zou doen, zo kende ze hem eigenlijk niet. Gewoon in zijn spijkerbroek, zo voelde hij zich het meest op z'n gemak. Ook was hij zonder de rollator gekomen,maar had wel z'n stok meegenomen. Als hij niet te snel liep ging dat ook nog wel. Zij had vast de rollator wel bij zich, geloof zo'n blauwe met een netje eronder voor de boodschappen. Ongeduldig keek hij steeds naar het pad wat naar de lynxen liep, daar moest ze vandaan komen. Hij had onderweg al diverse andere mensen op bankjes zien zitten. De meeste vele jaren jonger dan hij. Wel werd een ouder echtpaar zag hij verrast op een serenade en bloemen. Dat bleken vaste bezoekers te zijn. Iedere dag kwam de man met zijn vrouw het park bezoeken begreep hij. Wat een mooi stel. Wie weet was dat straks voor hem ook weg gelegd.

Ineens zag hij haar, daar kwam ze de hoek om. Langzaam  kwam ze op hem toegelopen, een brede glimlach rond haar mond. Hij gaf haar een warme knuffel en een zoen. Dank je wel zei ze, wat een erg leuk idee van je. In haar mandje lagen de bloemen die het dierenpark geregeld had. Samen gingen ze op het bankje zitten. Ze zagen mij eigenlijk niet eens meer staan.


Ik kon nog wel een foto maken, wat een mooi stel. Samen zo'n Valentijnsdag beleven op zo'n mooie plek.
Natuurlijk heb ik wel gezorgd dat ze onherkenbaar op de foto staan. Met die sociale media weet je het maar nooit. Ik gun ze de rust van een mooi samenzijn.



Happy Valentijn .

Valentijn

Al dagen was hij zenuwachtig voor de dag van overmorgen. Welk pak zou hij aantrekken, dat blauwe of toch dat stemmige zwart? En zou ze ook wel komen vrijdag? Dat zou toch wel? 
Hij hoopte dat ze het hem niet kwalijk zou nemen. Maar ja voor het zelfde geld kwam ze gewoon niet.
Was ook niet niks om na al die jaren die uitnodiging te versturen met zijn naam er onder.
Al jaren stuurde hij haar met Valentijnsdag een kaart met alleen de woorden J'attendrai (ik zal wachten).
Vanaf de middelbare schooltijd was hij al gek op haar maar helaas was het allemaal anders gelopen. Zij was getrouwd met een ander, haar ouders vonden hem geen goede partij. En hij was met een ander meisje getrouwd. Nu was hij al weer 10 jaar weduwnaar. Maar al die jaren had hij toch die kaart verzonden.
Pas had hij haar weer na jaren gesproken, zomaar toevallig een paar keer bij de Hema. Over die kaarten had ze niks gezegd. Alleen dat ze ook al weer 5 jaar alleen was. Daarna was ze doorgelopen, maar ze had de laatste keer zijn hand toch wat langer vastgehouden bij het afscheid nemen.


Toen hij de krant opsloeg de volgende morgen zag hij die advertentie van het Dierenpark Amersfoort. Reserveer een Liefdesbankje. 
Meteen dacht hij dat hij nu eindelijk maar een keer van de gelegenheid gebruik moest maken om haar te verrassen met Valentijnsdag. De kaart zou hij gewoon weer versturen, maar het Dierenpark zou haar uitnodigen om naar het park te komen. Dan zou hij op een van de bankjes zitten met een mooie bos bloemen. Misschien konden ze ook  de Tour de l’Amour wel doen, waarbij een parkgids ze de romantische plekjes van het park zou laten zien en onderweg alles zou vertellen over de liefdesperikelen van de dieren.  Als afsluiting van de tour zouden ze hun namen achterlaten in het grote liefdesnest in de volière. Daarna misschien samen romantisch door het park struinen of een drankje nuttigen bij een knisperend haardvuur in Restaurant de Boerderij.


Maar ja zou dat nog werken na bijna 45 jaar? Hij was tenslotte al 65 en zij 69. 
Toch maar dat blauwe pak bedacht hij ineens, dat maakte hem wat jonger.
Hij pakte zijn rollator en ging de kaart op de bus doen, die was hij door alle zenuwen bijna vergeten. 

Paul Simon - Still Crazy After All These Years

I met my old lover

On the street last night

She seemed so glad to see me

I just smiled

And we talked about some old times

And we drank ourselves some beers

Still crazy after all these years

Oh, still crazy after all these years

Sprookje

Er was eens..  zo beginnen eigenlijk alle sprookjes, dus laat ik dat ook maar doen.

Er was eens een machtige president van een groot en machtig land. Hij wilde de wereld laten zien dat hij eigenlijk de nieuwe tsaar van dat land was. Daarom had hij iets groots bedacht. Hij zou de grootste spelen uit de geschiedenis organiseren, sporters uit heel de wereld zouden hun kunnen komen vertonen. Met die sporters kwamen vast ook de leiders van de landen waar deze sporters vandaan kwamen. Hij liet grote hotels en sportcentra bouwen, wegen en rails aanleggen en stuurde uitnodigingen de wereld over om toch vooral te komen kijken. Maar onder een voorwaarde, mensen van het zelfde geslacht die van elkaar hielden mochten niet komen. Ook mochten geen regenboogvlaggen gedragen worden, want daar konden de onderdanen van zijn land niet tegen. Die kregen van die kleuren een waas voor hun ogen en stonden dan niet meer voor zichzelf in. Dat was al meerdere keren voorgekomen en dat wilde hij eigenlijk niet meer. Ook pas nog was er een schip met regenboog kleuren de wateren rond zijn land binnengevaren, alle stoppen bij de marine waren doorgeslagen. De mensen aan boord opgepakt en toen moest hij weer gaan uitleggen dat dat niet zo gemeend was.
Nu hadden ook nog diverse wereldleiders afgebeld, die wilde dat risico niet lopen om per ongeluk misschien ook voor gay of lesbienne te worden aangezien. Dat was toch wel het toppunt. al die inspanning voor niks. Maar gelukkig hij wist nog een klein landje wat hij onderdruk kon zetten. Daar hadden ze een heuse Koning en Koningin, heel wat beter dan een president. Ook de premier van dat land was makkelijk te beinvloeden. Dus met allerlei dreigementen werd dat land bewerkt en ja hoor de hele regering zwichtte en zo kwam het dat bij de opening van zijn spelen een heuse Koning en Koningin met naast hun een lachende premier aanwezig waren. 
Dat de onderdanen van dat landje het er niet mee eens waren dat telde niet, zijn spelen waren gered.
Zo leefde de machtige president nog lang en gelukkig.

Somewhere Over The Rainbow

Somewhere over the rainbow
Way up high,
There's a land that I heard of
Once in a lullaby.

Somewhere over the rainbow
Skies are blue,
And the dreams that you dare to dream
Really do come true.

Utopia Amersfoort

Op 22 maart vind in Amersfoort de G1000 plaats.  De G1000 Amersfoort is een bijeenkomst van 1000 burgers van Amersfoort op 22 maart 2014, 3 dagen na de verkiezingen. Op initiatief van een aantal gewone burgers gaan Amersfoorters met elkaar in gesprek over de zaken die van belang zijn in de komende 4 jaar, de agenda van Amersfoort. Ze doen dit samen met werkgevers, politici, ambtenaren en kunstenaars, dus met vertegenwoordigers van de hele gemeenschap. Zij stellen de agenda op, maken een begin met de uitwerking en maken afspraken met elkaar over het vervolg. Een geweldig mooie manier om je stem over de toekomst van de stad te laten horen.

Zelf zie ik ook wel een andere manier om te plannen van de diverse politieke partijen in Amersfoort eens te toetsen. Een soort Utopia Amersfoort.
Als we nu eens op de Bernardkazerne in Amersfoort een groot stuk inruimen met loodsen en hekwerken en daar alle partijen eens een paar weken(maanden desnoods) in opsluiten. Daar voegen we een groot aantal ouderen, hangjongeren, milieu groepen aan toe. De diverse politieke ideeen gaan we dan eerst eens in de praktijk testen. B.v. een kleine Kersenbaan aanleggen, je zal dan ongetwijfeld zien dat er nauwelijks verkeer overheen komt. De politici moeten dan zelf ondervinden wat het is als er voor de daar aanwezige ouderen geen zorg meer voor handen is. Ze zullen dus zelf de ouderen moeten wassen en eten geven. Ook de eventuele overlast van de hangjongeren zullen ze eerst zelf moeten oplossen.  Als alle ideeen in de praktijk zijn getest dan mogen ze pas verder in de stad worden uitgerold. Voordeel is dat wij als burgers niet meer worden lastig gevallen met geldverslindende voorstellen, de bestuurders  eerst na moeten denken over wat ze graag echt willen voor de burgers. En de burgemeester kan gewoon op z'n fiets op het terrein rondrijden en er is geen dure verbouwing van het gemeentehuis nodig.

We'd gather around
All in a room
Fasten our belts
Engage in dialog

We'd all slow down
Rest without guilt
Not lie without fear
Disagree sans judgment

We would stay and respond and expand and include
And allow and forgive and enjoy and evolve and discern
And inquire and accept and admit
And divulge and open and reach out and speak up

This is utopia
This is my utopia
This is my ideal
My end in sight

Utopia
This is my utopia
This is my nirvana
My ultimate

We'd open our arms
We'd all jump in
We'd all coast down
Into safety nets

We would share and listen and support and welcome
Be propelled by passion, not invest in outcomes
We would breathe and be charmed and amused by difference
Be gentle and make room for every emotion

This is utopia
This is my utopia
This is my ideal
My end in sight

Utopia
This is my utopia
This is my nirvana
My ultimate

We'd provide forums
We'd all speak out
We'd all be heard
We'd all feel seen

We'd rise post-obstacle, more defined, more grateful
We would heal, be humbled, and be unstoppable
We'd hold close and let go and know when to do which
We'd release and disarm and stand up and feel safe

This is utopia
This is my utopia
This is my ideal
My end in sight

Utopia
This is my utopia
This is my nirvana
My ultimate

"Utopia" is track #11 on the album Under Rug Swept. It was written by Morissette, Alanis.

Koninklijk

De grootte en de manen van het mannetje geven het dier een imposant uiterlijk, waardoor de leeuw in grote delen van de wereld bekendstaat als de koning der dieren. In Europa heeft hij deze rol overigens pas in de loop van de Middeleeuwen overgenomen van de bruine beer. De leeuw is vaak onderwerp van folklore en symboliek geweest. Zo staat de leeuw afgebeeld in de wapens van verscheidene landen, streken en steden, waaronder Nederland en België. De leeuw in het wapen van Nederland is een afbeelding van de Kaapse leeuw, een uitgestorven ondersoort van de leeuw. Maar er zijn naast de leeuw nog meer dieren met een titel. 

Zo heb je nog de keizerspinguïn en de koningspinguïn, De koningspinguïn is kleiner dan de keizerpinquin en feller gekleurd. De gekleurde vlekken langs de zijkant van de kop zijn bij deze soort ook niet verbonden met hun witte voorkant, in tegenstelling tot de keizerspinguïn. Het verenkleed is bij beide geslachten gelijk. Koningspinguïns worden vaak verward met keizerspinguïns, keizerspinguïns hebben echter een kromme snavel, koningspinguïns niet. 

Een ander dier met een titel is het Prins-Alfredhert een relatief kleine hertensoort met korte poten, ter grootte van een ree. Een volwassen exemplaar is ongeveer 120 tot 130 cm lang, 60 tot 80 cm hoog (schouder) en weegt 40 tot 60 kg. De staart is 8 tot 13 centimeter lang. Het mannetje is makkelijk te onderscheiden van het vrouwtje door het grotere formaat en gewei. Het Prins-Alfredhert heeft een vrij onopvallend uiterlijk, met een wollig bruine vacht en ovale witte vlekken op de donkerbruine rug en zij. De buik van het dier is crèmekleurig. Het heeft een relatief smalle kop met een puntig aangezicht. De kop is lichter bruin van kleur dan de rest van het lichaam en de ogen worden omgeven door lichtgekleurde vacht. De kin en hals van het Prins-Alfredhert is wit van kleur.

foto: Reinetta (site Blijdorp)

Een wat onbekender dier is vissoort: De Prinses van Burundi leeft in het Tanganyikameer in Oost-Afrika. In de buurt van rotsen en holen bezet een paartje een territorium dat zij verdedigen tegen indringers en belagers. 

Maar in Dierenpark Amersfoort leeft naaste de leeuw nog een koninklijk dier. Je moet er wel naar zoeken, wat hij valt bijna niet op. Het is het winterkoninkje. Op het goudhaantje na de kleinste vogel in Nederland. Een hele eer zou je zeggen, Winterkoning. Maar eigenlijk heeft het dier die naam als straf gekregen. Alle vogels besloten lang geleden dat er ook maar een koning voor de vogels moest komen. Ze bedachten een wedstrijd, wie het hoogst kon vliegen die mocht koning worden. De uil werd aangewezen als scheidsrechter, die was toen al als wijze raadsman benoemd. Na het aftellen vloog iedereen omhoog, grote stofwolken achterlatend. De arend klapwiekte op zijn gemak omhoog, de vogels onder hem riepen jij bent de koning, jij bent de koning, want niemand heeft hoger gevlogen dan jij. Langzaam begon de adelaar weer te dalen, toen plots een kleine vogel van tussen zijn borstveren vandaan kroop en omdat hij nog niet moe was omhoog begon te vliegen. Steeds hoger en hoger, ondertussen roepend : Ik ben de koning, ik ben de koning. "Jij de koning?" riepen de vogels boos, "door listen en lagen alleen heb je het zover gebracht," en nu verzonnen ze wat anders: die zou hun koning zijn, die het diepst in de aarde kruipen kon. Wat krabbelde de haan gauw een gat! Maar 't kleine naamloze diertje zocht een muizengaatje op, kroop daarin en riep met z'n fijn stemmetje naar boven: "Koning ben ik! Koning ben ik!" - "Jij de koning?" riepen de vogels nog veel bozer, "dacht je dat jouw listen golden?" Ze besloten, hem in z'n muizengaatje gevangen te houden en hem uit te hongeren.

De uil werd er als wachter voorgezet: die mocht de schelm niet laten ontsnappen, als 't leven hem lief was. Maar toen het avond geworden was, en de vogels door de inspanning van het vliegen bijzonder moe waren geworden, gingen ze allemaal met vrouw en kroost naar bed.
Alleen de uil bleef, staande voor het muizengat keek hij er met zijn grote ogen voortdurend in. Maar intussen, de uil werd óók moe; en hij dacht: "Je kunt altijd één oog dicht doen, met het andere blijf je toch wakker, en dan kan die kleine deugniet toch het muizengat niet uit." Dus deed de uil één oog dicht en staarde met het andere oog stokstijf in het muizengat. Het kleine kereltje stak even met zijn koppetje naar buiten en wou ontsnappen, maar de uil stapte meteen ervoor, en 't kleintje trok z'n koppetje weer in. Nu deed de uil het andere oog open en het ene dicht, en zo wou hij het de hele nacht om beurten doen. Maar toen hij z'n ene oog weer dichtdeed, vergat hij, het andere open te doen, en pas waren alle twee de ogen dicht, of hij sliep in. Het kleintje merkte dat al gauw en ontsnapte.
Van die tijd af mag de uil zich bij dag niet meer vertonen, anders zijn de andere vogels meteen achter hem aan en plukken hem aan z'n veren. Ze vliegt alleen 's nachts uit, maar de muizen vervolgt hij met z'n haat, omdat ze zulke lelijke gaatjes maken. En ook het kleine vogeltje laat zich niet zo graag zien want hij is bang dat 't hem z'n mooie veren kraag kan kosten, als hij betrapt wordt, 's Winters sluipt en wipt hij onder langs de heggen en als hij heel zeker van zijn zaak is, roept hij soms: "Koning ben ik!" en daarom noemen de anderen hem uit spot het Winterkoninkje.

Als je goed zoekt in Dierenpark Amersfoort je ze vast wel tegenkomen, vooral in het mooie Dinopark.         

Bronvermelding:

 http://www.beleven.org/verhaal/het_winterkoninkje

 http://nl.wikipedia.org/wiki/Leeuw_(dier)

 http://mijnfoto.diergaardeblijdorp.nl/gebruikers/Reinetta/photo/1257161804

Lusjes

Vrolijk fluitend deed hij de voordeur open, zette zijn aktetas onder de kapstok en trok z'n pantoffels aan die hij daar vanmorgen had neergezet. In de woonkamer aangekomen hing hij zijn colbertje over de eetkamerstoel.Vanaf de bank hoorde hij ineens z'n vrouw zeggen: "Jemig kan je je niet gewoon goed aankleden 's morgens?" Vertwijfeld keek hij of zijn gulp wel dicht zat, hij zou toch niet de hele dag open gestaan hebben? Ook had hij geen 2 verschillende sokken aan dat wist hij zeker, hij had na de lunch nog zijn vette handen eraan afgeveegd. Wat bedoel je vroeg hij stamelend?  Nou die riem van je die zit niet eens door alle lusjes, dat heb ik nou al zo vaak gezegd. Je loopt gewoon voor schut zo. Wat moeten ze wel niet van mij denken? Dat ik je zo naar kantoor laat gaan? Maar ik heb bijna de hele dag mijn colbert aangehad, mompelde hij, alleen vanmiddag even niet. Shit zouden die meiden daarom zo vriendelijk naar hem hebben gelachen , dat was natuurlijk omdat die riem niet goed zat. Moest hij toch meer opletten. Zijn vrouw zat ondertussen druk te typen op haar tablet, die zat alles natuurlijk alweer op facebook door te kleppen. Hij kon zo morgen natuurlijk helemaal niet meer goed op kantoor verschijnen. Dat gedoe met dat facebook hing hem de keel uit, hij ging toch ook geen foto van haar op facebook zetten, zodat iedereen kon zien dat ze nu op de bank hing in haar Roy Donders huispak met daaronder Micky Mouse pantoffels en als klapstuk die kamerjas met zebraprint.
Kunnen we al eten vroeg hij? Nee ik heb de roosters van de oven nog niet af,nee schoon bedoel ik, dus haal maar wat bij de chinees. Hij slofte weer naar de gang trok zijn schoenen aan klapte hard de deur dicht.
Een ding wist hij wel morgen geen riem meer maar gewoon zijn bretels met die kleine schildpadjes erop aantrekken.

Ghostwriter

Vertwijfelt gooide hij weer een prop papier in de prullenbak. Het wilde maar niet lukken vandaag en hij moest nog minstens 3 artikelen opleveren. Was hij er maar nooit aan begonnen. Het leek zo mooi toen ze vroegen of hij voor de krant wilde schrijven. Maar ja later bleek dat al die stukken niet onder zijn eigen naam in de krant verschenen.  Nee, de beloofde doorbraak zat er zo niet in. De ene keer stond er Guido de W. onder zijn stuk. Dan weer Marjo H.  En laatst zomaar weer Joop de K.  En hij kreeg alleen maar opdrachtjes in z'n mail. Zo van graag een mooi stuk over olifanten, of doe deze keer maar iets over kunst. Toppunt was wel een kladje in z'n brievenbus, duidelijk afkomstig van Joop de K. (de wijnvlekken zaten er nog op) of hij even wat over een vernissage kon schrijven. Joop was zeker zelf te druk om al die borrels af te lopen en naar de Zumba uitvoering van z'n vrouw te kijken. En nu was ook z'n computer nog kapot gegaan en moest alles weer gewoon op een schrijfblok. Maar hij zou ze krijgen. Deze keer ging hij alle verhalen gewoon mixen, de lezers merkte daar toch niks van. Guido de W. liet hij de brug over de Eem ophalen. Marjo H. de openingen van de tentoonstellingen doen. Alleen wat moest Joop de K. dan doen. Dat kon nog wel eens een probleem worden. Eigenlijk kon hij de overal wel inpassen.
Eerst dat stuk voor Vincent B. maar eens afmaken dat koste altijd veel tijd. De braille brief moest eerst ontcijfert worden.
Gelukkig kon hij tegenwoordig zelf wat werk uitbesteden. Onder het mom van een schrijfcursus liet hij zelf ook al stukjes door andere schrijven. Die plaatste hij dan op dit Blog, zodat hij wat meer tijd had voor de opdrachten van de krant.

Morgen ging hij beginnen aan dat boek wat nog af moest.

Paperback writer, paperback writer. 
Dear Sir or Madam, will you read my book? 
It took me years to write, will you take a look? 
It's based on a novel by a man named Lear, 
And I need a job, 
So I want to be a paperback writer, 
Paperback writer. 

The Beatles – Paperback Writer

Nachtmerries van een wethouder

Voor de derde achtereenvolgende nacht werd hij badend in het zweet wakker, wat een verschrikkelijk nachtmerrie had hij weer gehad.  Twee nachten ervoor was het zomaar begonnen. Eerst maandag nacht die verschrikkelijk droom over die tunnel. Ineens stonden ze daar, z'n slaapkamer, huis en tuin stond vol met kabouters. Die schreeuwde en riepen allerlei lelijke dingen naar hem. Hun woordvoerder (kabouter Cor, zo als hij zich noemde) Dreigde het hele project in de soep te laten lopen. Meneer Duikelaar zei hij u krijgt spijt van die tunnel. U heeft ons onze hut afgenomen door u plan en wij gaan ervoor zorgen dat alles mislukt. Iedere nacht gaan wij met z'n allen u tunnel millimeter voor millimeter laten zakken, zodat deze bij iedere regenbui volloopt. Eens kijken of die verhuizers en andere vervoersbedrijven u dan nog wel zo aardig zullen vinden. U 4 minuten tijdwinst zetten wij om in 4 uur oponthoud, zodat de eigenaar van de Vlasakkers een automatenwand in de tunnel kan openen met kroketten en hapjes voor de vastgelopen automobilisten. Gillend had hij ze verjaagd en was trillend een glas water gaan drinken. Ze konden met z'n alle de pot op.
En toen dinsdagnacht, dat was helemaal erg geweest. In zijn tuin stonden alle dieren van het dierenpark. De twee belhamels van het park, dat kleine olifantje en die kleine chimp sloopte alles wat los en vastzat. Die kleine chimp zag zelfs kans zijn geliefde VVD pyjama kapot te scheuren, zodat de hyena's zaten te hikken van de lach over zijn witte billen. Overal hoorde hij sissende geluiden van de kolonie kakkerlakken die mee waren gekomen. Hun woordvoerder eiste een betere oplossing zowel voor de dieren zelf als ook voor de bezoekers. Volgens hun zou hij van z'n voetstuk duikelen als hij alles zou doorzetten.
En dan afgelopen nacht, al zijn medestanders eiste nog meer verbetering. De tijdwinst was eigenlijk te weinig, ze wilde nog meer. De weg moest doorgetrokken worden, dwars door de polder direct naar afslag Eemnes. Dan konden ze zo direct door naar Amsterdam en de polder. Amersfoort moest op de kaart gezet worden. Niks geen golfbaan in Hoogland, gewoon lekker door jakkeren.
Zelfs zij die hij zo vurig had verdedigd in de raad lieten hem nu vallen.

Maar hij zou niet zwichten. Nee hij ging ook de Kersenbaan nog dubbel zo breed maken en dat van die Westelijke rondweg doortrekken was eigenlijk zo gek nog niet.

Nazareth
"Desolation Road"

No one to turn to
Losing my best friend
My name is just bad news
And my account's in the red

I'm in need of understandin'
I'm landin' in desolation road

Het vogeltje in de kerstboom

Dwalend door de stad zag hij in de huizen de kerstbomen staan. Dit jaar had hij er geen een, net zo als al een paar jaren daarvoor. Te veel werk vond z'n vrouw en lastig met een kat. In een van de bomen zag hij hem ineens zitten. Niet dat hij een echte gluurder was, maar dit viel gewoon op. Zo'n klein vogeltje van zilver met een witte staart. Ineens was hij weer terug in de periode die hij nog regelmatig miste. Thuis van lang geleden. Nee niet in z'n huis maar het echte thuis, met vader en moeder en broers en zus. Hoe lang waren ze nu al dood? Alweer bijna 39 jaar , veel te jong nog, allebei net 50 jaar. Nog ziet hij zich zelf lopen naar de markt in Delft om een kerstboom te gaan kopen, zo'n echte met een houten kruis eronder getimmerd. Dan thuis crepe papier rond de voet wikkelen en de boom versieren. Met echte kaarsjes in van die mooie koperen houdertjes. Glinsterende ballen erin en van die mooie huisjes. Daarna het trompetje waar als je er zachtjes op blies ook echt geluid uit kwam. Als laatste het vogeltje, die kreeg het hoogste plekje, zodat je hem goed kon zien. Nog wat engelenhaar, dat glansde zo mooi als de kaarsjes branden. En niet te vergeten de emmer water voor als de kaarsjes aan mochten. Later met die electrische lichtjes was het toch anders, niet meer die geur van kaarsjes de branden. Op het dressoir het door vader zelf gemaakte kerkje met binnenin een fietslampje wat zo mooi de raampjes deed oplichten. Maar dat was lang geleden, hij zei er nooit zo veel over, maar soms miste hij ze. Nooit meer eens even koffie drinken of bellen, lief en leed delen. Pas moest hij nog aan ze denken, toen z'n jongste dochter aan het behangen was met die plaktafel die hij 40 jaar geleden nog kreeg van z'n vader. Hij zag in gedachte die ouwe over haar schouder mee kijken en knikken dat het goed ging. Prachtig ook als hij z'n dochters hoorde zingen, dat deed z'n moeder ook altijd. Die kende alle operettes uit haar hoofd.
Langzaam liep hij verder door de straten en ineens kwam de song Memories uit Cats in z'n hoofd:

Memory
All alone in the moonlight
I can smile at the old days
life was beautiful then
I remember
The time I knew what happiness was
Let the memory live again

Ik maak nooit iets mee..

Maar afgelopen woensdag wel. Ik was een dagje in Amsterdam en om weer eens een rondje door de stad te lopen. Ik struikelde bijna over alle duiven op de Dam. Tsja die weten hoe dat kwam. Ik lette eigenlijk meer op het paleis met gouden muren, tenminste zo leek het wel de zon gaf de muren van het paleis een gouden gloed.
Het was stil in Amsterdam het leek of de mensen nog sliepen. In de verte hoorde ik de klanken van de mooie Westertoren, waarvan het carillon langs de Amsterdamse grachten speelde. Ik liep richting Leidse Plein waar de lichtjes weer branden en het gezellig was. Toen naar het Waterlooplein, die oude plek waar ik al duizend keer kwam. Vandaar naar de oude Jodenbuurt, waar eens werd gelachen maar waar Amsterdam nog steeds om huilt. Over de Amsterdamse grachten richting de oude Jordaan. Veel bloemen voor de ramen en waar ook de humor op straat ligt. Als ik per ongeluk tegen een jochie oploop roept hij dat ik de klere kan krijgen( dat zal toch niet die rat uit die film zijn? ) Via Le Port d Amsterdam loop ik weer naar het station om met de trein naar huis te gaan.

gebruikte Songteksten:

Alle duiven op de Dam : Gert en Hermien
Het Paleis met gouden muren : Conny VandenBos
Stil in Amsterdam : Ramses Shaffy
O Mooie Westertoren : Willy Alberti
Aan de Amsterdamse grachten : Hans Boskamp
Als op het Leidseplein de lichtjes weer eens branden gaan : Jacques van Tol
O Waterlooplein : Johnny Austerlitz
Amsterdam huilt :Rika Jansen
Bij ons in de Jordaan : Johnny Jordaan
Krijg toch allemaal de klere : Ciske de Rat
Dans le Port d Amsterdam : Jacques Brel

Loom

Ik kom binnen en zie haar uitdagend op de bank liggen. Haar zwarte haren glanzend in de late namiddag zon.
Loom rekt ze zich uit, en kijkt me vragend aan.
Ik loop naar haar toe en streel haar rug en nek. Ze draait zich om en gaat op haar rug liggen. Ik streel zachtjes over haar gespierde buik, langzaam ga ik naar haar nek en kriebel haar daar. Haar ogen beginnen langzaam dicht te vallen. Plots schiet ze overeind. springt soepel van de bank en loop heupwiegend naar de balkondeur. Daar gaat ze op haar gemak achter de gordijnen naar de koolmeesjes zitten kijken die op het voer afgekomen zijn.
Ik kan gelukkig weer op mijn plekje op de bank zitten om de krant te lezen.

Sinterklaas mijmeringen

Rond deze tijd komen er weer allerlei mijmeringen boven over het sinterklaasfeest. De Sinterklaasviering was vroeger toch wel heel anders dan tegenwoordig. Geen mooi gedrukte folders die je brievenbus verstoppen,maar gewoon zelf in de winkels gaan kijken wat je leuk vond. De etalages waren prachtig versiert, we gingen dan speciaal naar Den Haag of Rotterdam om de prachtige etages te bekijken van de Bijenkorf en V en D. En dan maar afwachten wat je op sinterklaas avond als kado kreeg. Dat kan zomaar een door mijn vader gemaakt pakhuis zijn, beplakt met steentjes papier. De zakjes op op te hijsen waren ook zelf gemaakt en gevuld met bruinebonen. Dat pakhuis kon dan net zo makkelijk weer na een jaar weg zijn, ik denk nog steeds dat er dan weer aanmaakhout voor de kachel nodig was. Grote kado's waren er niet vaak, herinner me nog wel dat er een keer een Schuco autobaan bij was, dat was echt tof.
De intocht in Delft was altijd een heel spektakel. Toen ik al verkering had gingen we speciaal naar de intocht omdat een vriendin van Nel in een muziekkorps speelde, dat jaar zag sinterklaas er niet op z'n best uit. Het was meer een kruising tussen de kerstman en de sint. Later hoorde van die vriendin dat de sint bij het aan boord gaan van zijn pakjesboot de loopplank had gemist en in het water was beland. Met spoed moest toen een nieuwe garderobe worden gezocht. Helaas was alles reeds in gebruik en moest de baard van de kerstman uitkomst brengen en als kleding het werkpak van de sint aangetrokken worden.
Ook in Amersfoort hebben we een keer een heel aparte intocht meegemaakt. We stonden keurig met onze oudste dochter in de Langestraat om de intocht van de sint te bekijken. Iedereen keek reikhalzend uit naar de sint. Toen kwam ineens de stadsbus voorbij (die reed in die tijd nog door de Langestraat) daarna ineens allemaal gekleurde medemensen(ik durf hier het woord Zwarte Piet eigenlijk niet meer te noemen) een muziekkorps trok luid voorbij, maar wij hebben de sint niet gezien. Met ons nog meer mensen bleek later. De sint bleek vlak achter de stadsbus te hebben gereden en viel niet eens op.
Ook het vermelden waard was de keer dat mijn zwager het strooien zou regelen op sinterklaasavond. Zoals altijd ging hij nog even de hond uitlaten. Wij de LP , ja LP op gezet met sinterklaasliedjes, de kinderen en wij luid zingen anders hard de sint het natuurlijk niet. En maar wachten en maar wachten, nogmaals de LP opgezet. En ja hoor ineens vlogen de pepernoten door de kamer. Wat bleek hij had in het donker op de gang het bakje met strooigoed van de trap laten vallen (mijn schoonouders woonde op een bovenhuis) en moest dus in het donker alles eerst weer bij elkaar zoeken en gelijktijdig er voor zorgen dat de hond niet alles op at. We hebben het er nog wel eens over. Zelf heb ik dat strooien ook een paar jaar bij onze buurvrouw gedaan. Je had toen nog van de drukknoppen in het trappenhuis waarmee de verlichting precies zolang bleef branden om de boven verdieping van de flat te kunnen bereiken. In het begin ging dat altijd goed, dan waren de kinderen nog te klein en te bang om snel naar de voordeur te rennen om de zak met pakjes te gaan halen. Later werd dat echt een uitdaging, hard op de deur bonken, (die stond al los in het slot) strooien en dan snel de trappen af rennen. De kinderen werden steeds sneller of zou ik langzamer geworden zijn.? Het was niet meer verantwoord om de zware taak van sinterklaashulp te spelen.
Nu loopt er een discussie over de rol van de sinterklaashulp, dat is jammer een al jarenlang plezier wordt hiermee vergalt. En nu lees ik ook nog net dat sinterklaas de beveiligers van Wilders heeft moeten lenen. Ik denk dat hij binnenkort dus alleen nog maar op een zomervakantie in zijn huis in Spanje is te bewonderen.

Boodschappen

Dinsdagmorgen moest ik vroeg bij de Plus in Amersfoort zijn. Ik kwam iets te vroeg aan en de winkel was nog niet open. Voor de ingang stond een al wat oudere man te wachten. Regenpak aan en een geruite pet op zijn hoofd, onder zijn arm 2 grote boodschappen tassen. Zenuwachtig tikte hij op de nog gesloten deuren. Ik zei heeft u haast? Ja, zei hij het is al 8 uur en ze zijn nog niet open. Ik keek op mijn horloge en zei dat het nog 3 minuten duurde voor het echt 8 uur was. Ik vroeg waarom hij haast had. Als antwoord kreeg ik dat hij nog meer te doen had en graag naar binnen wilde. Maar werkt u dan nog vroeg ik. Nee zei hij maar ik moet nog naar meer supermarkten vanmorgen om boodschappen te doen. Nog meer supermarkten vroeg ik. Ik dacht dat u alleen hier moest zijn. Nee was het antwoord, mijn vrouw pluist alle reclamefolders van alle supermarkten uit en maakt dan voor iedere dag een lijstje met alle aanbiedingen. De moet ik dat de hele week gaan kopen. En dan moet je niet te laat bij die zaken zijn anders is de aanbieding misschien al weg. Vandaag zijn bij de Plus de gevulde koeken in de aanbieding 3 voor 1 euro, kom je te laat dan zijn ze weg. Maar doet u dat dan iedere dag vroeg ik. Ja hoor zei hij, het lijstje en afgepast geld legt ze de avond ervoor al klaar, zo kan ik meteen weg de volgende morgen. Zij ligt dan nog te slapen.  Koffie drink ik tussendoor bij de supermarkt, is daar toch gratis. Als ik thuis kom geef ik de boodschappentassen af en kijkt zij de kassabonnen na en telt het wisselgeld en plakt de zegels op. Van die zegels gaan we eens per jaar een weekendje weg.
Precies om 8 uur gingen de deuren open en hij vloog naar binnen om een wagentje te pakken. Ik liep ook zelf de winkel in om 3 gevulde koeken te kopen, zijn tenslotte maar een euro. Die eten we bij de koffie als we aan het werk zijn in Amicitia. Toen ik naar de kassa liep zag ik hem nog staan bij de koffieautomaat, fijne dag nog zei ik,maar hij hoorde me niet. Te verdiept in zijn boodschappenlijstje denk ik.

Geklonken eerbetoon

Ik loop door de Muurhuizen. Eeuwen oude huizen markeren mijn pad . Uit een van de panden fladderen muziektonen als vlinders  me tegemoet .  De huizen kijken op me neer  en lijken alles al eens gezien te hebben.  Ieder huis zou zijn eigen verhaal kunnen vertellen. Ze weten wie er gewoond, geleefd en lief gehad hebben. Wie er is geboren en overleden. De muziek word langzaam luider, ik kom dichter bij de bron. Ook de muziek verteld z'n verhaal en roept weemoed op. Het lijkt wel of de huizen en de muziek samenspannen en me iets willen vertellen. De muzikant stopt even en dan lijkt het wel  of er een heel orkest tot leven komt.  Sneller en opzwepend , dwingend en dan weer zacht als een lentebriesje komen de tonen tot me. Ik ben nu dicht bij de bron van al dat moois.  Muziekschool zie ik ineens op een bordje staan wat aan een mooi oud pand hangt.  Zwijgend blijf ik staan, terwijl de oude huizen om me heen lijken mee te luisteren voel ik me vredig en kalm.

Treinen razen met veel lawaai langs. Op het plein hangen jongeren, luisterend naar harde muziek. Het geluid van winkelwagens  en langs rijden brommers  galmt langs de hoog opgetrokken gebouwen omhoog.  Leerlingen smijten hun fietsen in de vele fietsenrekken en lopen het glimmend nieuwe gebouw binnen.  Op naar hun muziek les.

Er moet echt een wonder gebeuren om het nieuwe Eemhuis dezelfde gevoelens bij mij te laten oproepen zoals nu de muziekschool in de Muurhuizen doet.

Eigenlijk is "geklonken eerbetoon"

dan ook een mooi kunstwerk, het is voor mij het symbool van de relatie tussen muziekschool en de Muurhuizen.

Kunstenaar Margarethe Broers heeft Geklonken eerbetoon ontworpen, een kunstwerk op de brug van de Muziekschool. Het kunstwerk maakt deel uit van de Kunstvaarroute 2013.

Bovenstaand verhaal had in ingezonden voor de verhalenwedstrijd verbonden aan de Kunstvaarroute 2013, helaas heb ik nooit meer iets gehoord. Vandaar dus maar gewoon geplaatst op mijn eigen Blog.

Zoektocht naar.....

Ja, waar is een mens zoal naar opzoek?
De een zoekt de ware liefde, de ander geluk en weer een ander zoekt een droombaan.
Ieder heeft zo zijn eigen reden om te zoeken. De weg waar langs we zoeken is vaak vol hindernissen, vele obstakels en versperringen komen op ons pad. Over dit soort zoektochten zijn dan ook in de loop der jaren veel boeken gewijd. De zoektocht naar de Heilige Graal is al vele malen beschreven en op verschillende manieren uitgelegd. Zelf denk ik dat de zoektocht naar de Graal gaat over je eigen zoektocht naar je ware ik. Pas als je je eigen ik hebt gevonden dan kan je pas gelukkig zijn en zijn alle andere aardse zaken minder belangrijk geworden. Soms moet je een lange weg afleggen om uiteindelijk weer bij je zelf aan te komen. De een loopt naar Santiago de Compostella, de ander gaat dagen in een klooster mediteren en de ander verdwaald in z'n eigen gedachten. Vroeger, maar ook nu nog is een labyrint een middel om je zoektocht te verbeelden.

Historisch gezien zijn er veel verschillende mythes, rituelen en verhalen verbonden aan het labyrint. Tegelijk heeft het labyrint een universele betekenis. Het is niet voorbehouden aan één enkele religieuze of culturele traditie. Juist daarom kan het mensen overal op de wereld ook nu nog, en juist weer, aanspreken. Het labyrint is een oeroud archetype, dat verbonden is met transformatie en (weder)geboort
e. De cirkel is vanouds een symbool van heling en heelheid. Het labyrint wijst een weg door die cirkel heen.  De spiraal is een symbool van de verbinding tussen de menselijke en de goddelijke wereld. Het labyrint biedt de mogelijkheid van het begaan van een ‘innerlijke weg’, een weg naar je Zelf.
In de huidige tijd is de weg door het labyrint voor talloze mensen een metafoor voor hun levenspad. In het echte leven kent ons pad immers ook de nodige - verwachte en onverwachte - wendingen. Met het lopen van een labyrint doen we dat als het ware na. De vorm van het labyrint geeft vertrouwen dat je je kern (je bestemming) ook echt kunt bereiken. Maar het belangrijkste is wel dat je in beweging blijft: de weg is het doel , zo luidt een oude wijsheid.
Bron:   http://www.labyrintwerk.nl/index.php/over-het-labyrint


Pelgrimstochten verbeelden eigenlijk het zelfde ,loslaten, ontvangen en toelaten. LOT

Zo is eigenlijk ons hele leven een pelgrimstocht, de weg is onduidelijk en vol hindernissen. Onderweg komen we mensen tegen die soms lang soms kort met ons meelopen. Sommige verliezen we onderweg en anderen  kunnen gelukkig de hele reis met ons meelopen.
Ook ik merk iedere keer weer dat het leven geen mooie asfaltweg is waar je zonder hobbels op snelheid overheen kan rijden. Aan de kant staan soms hoge geluidsschermen die het zicht op de omgeving weg nemen. Belangrijk is dus om regelmatig een afslag te nemen en van de kleine plaatsjes te genieten die achter die schermen verborgen liggen. Dan blijkt dat schermen beter afgebroken kunnen worden om die plaatsen zichtbaar te laten zijn.

Het lopen van een labyrint is niet alleen een individueel proces. Je komt ook andere mensen tegen. Het delen van het smalle pad stemt tot nadenken over hoe je in je leven met ontmoetingen en verbindingen omgaat. Het verhoogt het besef van ‘gedeelde momenten' en het bewustzijn van een collectieve zoektocht en een gedeelde bestemming. Dit element wordt sterker als je het labyrint loopt met een gezamenlijk ritueel, of in een groep of organisatie met een specifiek doel. Of als je het lopen van het labyrint verbindt met uitwisseling en gezamenlijke reflectie en dialoog. 

Wil besluiten met een tekst van Bram Vermeulen:


Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier hou je niet tegen.
Het water vindt altijd een weg omheen.

Misschien eens gevuld door sneeuw en regen,
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee.
Om hem dan glad en rond gesleten,
te laten rusten in de luwte van de zee.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg kan gaan.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
het water nooit dezelfde weg kan gaan.

Zo is het ook met de zoektocht  naar ons zelf.

Façade van een clown (deel 2)

Hierbij het vervolg op mijn blog  Façade van een clown 

Van de week had ik weer een ontmoeting met de clown, ik was erg benieuwd of zij haar belofte om een verhaal te schrijven was nagekomen. Zij zult u denken, het ging toch de vorige keer om een man? Dat heeft u helemaal goed. Mijn vorige blog was meer voor haar bedoelt dan voor u als lezer. Ik wilde haar laten zien dat als je goed naar iemand luistert en de juiste woorden kiest je een verhaal kan schrijven over die persoon. Ik heb toen bewust de locatie en persoon verandert om te laten zien dat je daarmee een zelfde verhaal als zij kon vertellen zonder direct de betrokken persoon prijs te geven.
Vanmorgen kreeg ik het door haar geschreven verhaal binnen. Ik moet zeggen dat het me heeft ontroerd.

Zoals ik haar heb beloofd staat haar verhaal hieronder:

Eenvoudig, maar mooi.

“Hallo, hallo hier zijn we dan.

 We komen hier spelen als het eventjes kan”

Samen met Clown Bloem loop ik de afdeling voor dementerenden op. Ons wijsje, bedoeld als herkenning voor de bewoners, doet mensen opkijken.

Bloem zegt “Ik wil die kant op”, waarop ik zeg “Deze kant vind ik leuk”.

“Geen ruzie  maken hè, zegt de man die zit bij de tafel in het midden van de ruimte.

“Nee, geen ruzie maken”, zeggen we gezamenlijk en Bloem loopt enthousiast naar de man aan de tafel. Bloem speelt op de trekzak een melodietje, maar de man fronst zijn wenkbrauwen. “Niet goed?”, vraagt Bloem. “Nee, zegt de man, “de bassen zijn niet goed”. 

“Oh”, zegt Bloem en speelt  het melodietje nog een keer, alleen dan anders. “Zo is het goed”, zegt de man.

We nemen afscheid en tevreden blijft de man achter.

Ondertussen ben ik bij een man in bed aangekomen. Hij ligt stil met zijn ogen dicht. 

Langzaam loop ik naar hem toe en begin een wijsje te zingen waarin zijn naam is verwerkt. De man zucht. 

Ik neem zijn hand in mijn handen en zing nog eens een wijsje. Het liedje van het roodborstje. “Roodborstje tikt tegen het raam, tik, tik, tik…”. Ik zie dat er beweging in de man komt. Hij zucht nog eens en beweegt zijn schouders. 

Ik besluit het roodborstje nog eens te zingen. Langzaam verschijnt er in de ooghoek van de man een traan. Het ontroert me en ik zing door. Clown Bloem, die verder weg stond, komt naar ons toe en samen zingen we, onder begeleiding van de trekzak, het lied nog een keer. 

Weer komt er een traan en langzaam opent de man zijn ogen. Met een gelukkige blik kijkt hij me diep in de ogen aan. Even is er echt contact tussen mens en mens. Even weer in de werkelijkheid en echt gezien worden, zoals je bent. Een mens met al zijn gevoelens.

Na het beëindigen van het liedje neem ik afscheid met een clownskus en ga weer verder.

Achteraf hoor ik dat deze man vroeger dit liedje vaak met zijn dochter zong. Het heeft altijd veel voor hem betekend.

Wat een mooi vak heb ik toch, dat ik mensen zomaar met iets heel simpels, zomaar 

iets heel moois kan geven.

Clown Bolleke

Voor meer info over het werk van clown Bolleke zie haar website http://www.clownbolleke.nl/

Zie ook: http://www.declowndichterbij.nl/home