Sinterklaas mijmeringen

Rond deze tijd komen er weer allerlei mijmeringen boven over het sinterklaasfeest. De Sinterklaasviering was vroeger toch wel heel anders dan tegenwoordig. Geen mooi gedrukte folders die je brievenbus verstoppen,maar gewoon zelf in de winkels gaan kijken wat je leuk vond. De etalages waren prachtig versiert, we gingen dan speciaal naar Den Haag of Rotterdam om de prachtige etages te bekijken van de Bijenkorf en V en D. En dan maar afwachten wat je op sinterklaas avond als kado kreeg. Dat kan zomaar een door mijn vader gemaakt pakhuis zijn, beplakt met steentjes papier. De zakjes op op te hijsen waren ook zelf gemaakt en gevuld met bruinebonen. Dat pakhuis kon dan net zo makkelijk weer na een jaar weg zijn, ik denk nog steeds dat er dan weer aanmaakhout voor de kachel nodig was. Grote kado's waren er niet vaak, herinner me nog wel dat er een keer een Schuco autobaan bij was, dat was echt tof.
De intocht in Delft was altijd een heel spektakel. Toen ik al verkering had gingen we speciaal naar de intocht omdat een vriendin van Nel in een muziekkorps speelde, dat jaar zag sinterklaas er niet op z'n best uit. Het was meer een kruising tussen de kerstman en de sint. Later hoorde van die vriendin dat de sint bij het aan boord gaan van zijn pakjesboot de loopplank had gemist en in het water was beland. Met spoed moest toen een nieuwe garderobe worden gezocht. Helaas was alles reeds in gebruik en moest de baard van de kerstman uitkomst brengen en als kleding het werkpak van de sint aangetrokken worden.
Ook in Amersfoort hebben we een keer een heel aparte intocht meegemaakt. We stonden keurig met onze oudste dochter in de Langestraat om de intocht van de sint te bekijken. Iedereen keek reikhalzend uit naar de sint. Toen kwam ineens de stadsbus voorbij (die reed in die tijd nog door de Langestraat) daarna ineens allemaal gekleurde medemensen(ik durf hier het woord Zwarte Piet eigenlijk niet meer te noemen) een muziekkorps trok luid voorbij, maar wij hebben de sint niet gezien. Met ons nog meer mensen bleek later. De sint bleek vlak achter de stadsbus te hebben gereden en viel niet eens op.
Ook het vermelden waard was de keer dat mijn zwager het strooien zou regelen op sinterklaasavond. Zoals altijd ging hij nog even de hond uitlaten. Wij de LP , ja LP op gezet met sinterklaasliedjes, de kinderen en wij luid zingen anders hard de sint het natuurlijk niet. En maar wachten en maar wachten, nogmaals de LP opgezet. En ja hoor ineens vlogen de pepernoten door de kamer. Wat bleek hij had in het donker op de gang het bakje met strooigoed van de trap laten vallen (mijn schoonouders woonde op een bovenhuis) en moest dus in het donker alles eerst weer bij elkaar zoeken en gelijktijdig er voor zorgen dat de hond niet alles op at. We hebben het er nog wel eens over. Zelf heb ik dat strooien ook een paar jaar bij onze buurvrouw gedaan. Je had toen nog van de drukknoppen in het trappenhuis waarmee de verlichting precies zolang bleef branden om de boven verdieping van de flat te kunnen bereiken. In het begin ging dat altijd goed, dan waren de kinderen nog te klein en te bang om snel naar de voordeur te rennen om de zak met pakjes te gaan halen. Later werd dat echt een uitdaging, hard op de deur bonken, (die stond al los in het slot) strooien en dan snel de trappen af rennen. De kinderen werden steeds sneller of zou ik langzamer geworden zijn.? Het was niet meer verantwoord om de zware taak van sinterklaashulp te spelen.
Nu loopt er een discussie over de rol van de sinterklaashulp, dat is jammer een al jarenlang plezier wordt hiermee vergalt. En nu lees ik ook nog net dat sinterklaas de beveiligers van Wilders heeft moeten lenen. Ik denk dat hij binnenkort dus alleen nog maar op een zomervakantie in zijn huis in Spanje is te bewonderen.

Terug naar de Roots.

Vandaag zijn we maar eens gaan fietsen in de streek waar we beiden geboren zijn.
Delft en omgeving.
In het Algemeen Dagblad stond pas een fietsroute die ons wel leuk leek om eens te fietsen. Ik denk dat het al meer dan 35 jaar geleden is dat we rond Delft gefietst hebben, het werd dus weleens tijd om dat weer goed te maken.
Dus vanmorgen vroeg op pad met de trein naar Delft. Daar aangekomen eerst maar op zoek naar koffie en waar kan je dat beter ga drinken dan op de terrasboot van "Kleyweg's Stad Koffyhuis" aan de Oude Delft. Een heerlijk plekje zo 's morgens. Lekkere koffie met eigen gemaakte taart en aan 1 van de mooiste Delftse grachten.
Daarna op pad, langs het station en dan langs de Schie naar het fraaie historische Kruithuis. Het Kruithuis aan de Delftse Schie werd in 1660 ver buiten de stadsmuren van de stad Delft gebouwd na de ramp met het oude kruithuis in 1654 (de Delftse donderslag).

Het is gebouwd naar een ontwerp van Pieter Post en bestaat uit een poortgebouw met het wachthuis Kortegaard, en een pak- en kuiphuis, waar het buskruit werd gewogen en verpakt. De twee kruittorens staan midden in een vijver. Het complex is ommuurd en van een slotgracht voorzien. Oorspronkelijk waren beide torens met elkaar verbonden door middel van twee valbruggen en een eilandje, dat nu verdwenen is.

Daarna verder door het vrij nieuw aangelegde bos Abtswoude. Een prachtig stuk natuurgebied. Al fietsend passeren we de grens van de Schiedamse bebouwing en komen bij het al jaren klaar liggend dijklichaam voor de snelweg van Rotterdam naar Den Haag. Bij de Vlaardingervaart aangekomen moeten we het water over met het pontje De Trekschuit vandaar rijden we naar Maasland. Een prachtig mooi dorpje waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan. Hier stoppen we gelijk om wat te eten. We vinden een leuk terrasje bij lunchcafe "De Pynas". Daarna door naar Schipluiden over een fietspad waar vroeger de trambaan lag van de tramverbinding tussen Delft en Maassluis. (meer weten? . Schipluiden zelf is een erg leuke en mooie plaats om te bezoeken. Nog zijn de rollepalen te vinden die vroeger gebruikt werden bij het trekken van de schuiten (jaagtouw), tevens hielpen die rollepalen de schuiten op koers houden en te voorkomen dat ze tegen de wal stoten.
Van Schipluiden fietsen we verder naar 't Woudt een prachtig plekje waar we al lang niet meer geweest waren. Vroeger was dit nog weleens een fietsuitje. Met je vader op de fiets van Delft naar 't Woudt.

Een stukje geschiedenis van 't Woudt:

't Woudt is een kerkdorp in de gemeente Midden-Delfland, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het dorp ligt tussen Den Hoorn en De Lier.

Het dorp, dat vaak omschreven wordt als schilderachtig dorpje tussen de weilanden, wordt reeds in 1277 genoemd. Het is een klein dorp dat bestaat uit een laatgotisch kerkje, een paar boerderijen, enkele huizen, een herberg/café, een pastorie en een kosterswoning. In 2006 woonden er 36 mensen.

Het gehele dorp is beschermd dorpsgezicht.
In 1277 gaf Floris V de parochianen van ‘t Woudt het recht om de eigen pastoor voor te dragen. Dit was een belangrijk voorrecht dat maar zelden werd verleend. ‘t Woudt telde in 1561 twee boerderijen, negen kleine huisjes, een herberg, een pastorie en een kosterswoning. Het unieke is, dat dit aantal in de loop der tijden nauwelijks is veranderd. Op oude kaarten is te zien dat het patroon van de bebouwing tot op de dag van vandaag gelijk is gebleven.

‘t Woudt had ook een school, die zo'n goede naam had, dat niet alleen de Woudtse jongeren, maar ook kinderen van elders er naar toe kwamen. Het achterhuis van de huidige kosterswoning deed tot 1874 dienst als school.

't Woud werd op 1 januari 1812 opgericht als zelfstandige gemeente onder toevoeging van de Bataafse gemeenten Groeneveld, Hoog- en Woud-Harnasch en een gedeelte van Hof van Delft. Op 1 april 1817 werden deze toevoegingen ongedaan gemaakt en werd de gemeente 't Woud opgeheven en weer opgedeeld over deze drie gemeenten.
bron: Wikipedia

Na 't Woudt doemen de torens van de Nieuwe en Oude kerk van Delft al weer voor ons op. Via Den Hoorn komen we bij het Kalverbos. Hier werd je vroeger verwelkomt door de lucht van de Gist en Spiritusfabrieken of de lucht van de Calve fabriek. Nu zijn bijna alle panden daarvan al gesloopt. Hier moet straks de nieuw te bouwen spoortunnel komen.
I.p.v. de route van het AD te volgen, besluiten we om door te fietsen naar het Centraal station van Den Haag. Over wat vroeger het Jaagpad was rijden we langs de Schie richting Rijswijk, onder de Hoornbrug door en dan richting Voorburg. Aan de overkant zien we Drievliet liggen. Nu een groot pretpark maar in onze tijd (jemig ) een grote speeltuin. Dan over de Binckhorstlaan naar het station waar bij aankomt de trein richting Amersfoort al klaar staat.

Een leuke dag vol herinneringen.


Voor de liefhebbers van Knooppunten:
Station Delft-57-58-59-63-68-67-62-66-39-34-33-60-56-55-54-26-49-50-51-52-station Delft.



Stads Koffyhuis




Kruithuis


Kruithuis


De Trekschuit


Maasland











Schipluiden


Schipluiden


't Woudt

Family Tree

Vrijdag was ik naar Delft om een tante (92) van mij te begraven. Het was de oudste zus van mijn vader. Mijn vader en moeder zijn al lang geleden overleden, beiden net 50 jaar oud. Het was een mooie dag en een mooie uitvaart dienst. Als je dan terug kijkt naar wat ze voor je betekend heeft, merk je dat dat meer is dan je misschien tijdens haar leven wel hebt laten blijken. Zij en haar man waren mensen die leefden zoals zij geloofden. Lief zijn voor je naasten, aandacht hebben voor iemand, zonder daar zelf beter van te willen worden. Gewoon er zijn, dichtbij, op de achtergrond, soms even een tijdje niet,maar als je dan belde was het altijd goed. Ze had altijd oog voor het goede in de mens en droeg dat ook uit.
Dit kwam ook naar voren tijdens de dienst. Daarna hebben we haar naar haar laatste rustplaats gebracht.

Tante Jeanne rust zacht

Nu zijn er nog maar een paar over van de oude generatie zal ik maar zeggen, nog 1 broer van mijn vader, en 2 aangetrouwde tantes, Van mijn moeders kant nog maar 1 aangetrouwde tante.
Als je dat zo bekijkt zijn wij de volgende oude generatie. Zo groeit de family tree langzaam door, verliest zijn oude bladeren en krijgen de jongeren blaadjes langzaam een grijze kleur.

Tekst: Venice
Branches in the wind.
Still standing here together.
One more storm to weather.
We'll get through it yet.
So we're gathered here.
Holding on to each other.
To let go of another one we won't forget.


Now as we say goodbye
To one of our own
We may be lonely
But we're not alone
Though the leaves will fall
And the tears will flow
May it always comfort us to know
The family tree will always grow


Father down to son, mother to daughter
Thicker than water, we are made of this
From the Earth we rise
To the Earth returning
We'll keep a candle burning
For the ones we'll miss


And when we say goodbye
To one of our own
We may be lonely
But we're not alone
Though the leaves will fall
And the tears will flow
May it always comfort us to know
The family tree will always grow
It's stronger than the wind can blow
The family tree will always grow

Vertaald door Yvonne
Takken in de wind,
die hier nog steeds bij elkaar staan,
Nog een storm om te doorstaan
maar daar slaan we ons wel doorheen,
Dus zijn we hier bijeengekomen
ons aan elkaar vasthoudend,
om een ander te laten gaan die we niet zullen vergeten,


Nu we afscheid nemen
van één van ons,
mogen we misschien eenzaam zijn
maar we zijn niet alleen,
En hoewel de bladeren vallen
en de tranen stromen,
kan het voor ons een voortdurende troost zijn
om te weten dat de stamboom altijd door zal groeien,


Van vader op zoon, van moeder op dochter,
bloed kruipt waar het niet gaan kan, dat is onze aard,
Vanuit de aarde verrijzen we
en tot de aarde keren we ook weer terug,
We houden een kaars brandend
voor degenen die we missen,


En wanneer we afscheid nemen
van één van ons,
mogen we misschien eenzaam zijn
maar we zijn niet alleen,
En hoewel de bladeren vallen
en de tranen stromen,
kan het voor ons een voortdurende troost zijn
om te weten dat de stamboom altijd door zal groeien,
Hij is sterker dan de wind kan blazen
De stamboom zal altijd doorgroeien.

Powered by ScribeFire.