Façade van een clown (deel 2)

Hierbij het vervolg op mijn blog  Façade van een clown 

Van de week had ik weer een ontmoeting met de clown, ik was erg benieuwd of zij haar belofte om een verhaal te schrijven was nagekomen. Zij zult u denken, het ging toch de vorige keer om een man? Dat heeft u helemaal goed. Mijn vorige blog was meer voor haar bedoelt dan voor u als lezer. Ik wilde haar laten zien dat als je goed naar iemand luistert en de juiste woorden kiest je een verhaal kan schrijven over die persoon. Ik heb toen bewust de locatie en persoon verandert om te laten zien dat je daarmee een zelfde verhaal als zij kon vertellen zonder direct de betrokken persoon prijs te geven.
Vanmorgen kreeg ik het door haar geschreven verhaal binnen. Ik moet zeggen dat het me heeft ontroerd.

Zoals ik haar heb beloofd staat haar verhaal hieronder:

Eenvoudig, maar mooi.

“Hallo, hallo hier zijn we dan.

 We komen hier spelen als het eventjes kan”

Samen met Clown Bloem loop ik de afdeling voor dementerenden op. Ons wijsje, bedoeld als herkenning voor de bewoners, doet mensen opkijken.

Bloem zegt “Ik wil die kant op”, waarop ik zeg “Deze kant vind ik leuk”.

“Geen ruzie  maken hè, zegt de man die zit bij de tafel in het midden van de ruimte.

“Nee, geen ruzie maken”, zeggen we gezamenlijk en Bloem loopt enthousiast naar de man aan de tafel. Bloem speelt op de trekzak een melodietje, maar de man fronst zijn wenkbrauwen. “Niet goed?”, vraagt Bloem. “Nee, zegt de man, “de bassen zijn niet goed”. 

“Oh”, zegt Bloem en speelt  het melodietje nog een keer, alleen dan anders. “Zo is het goed”, zegt de man.

We nemen afscheid en tevreden blijft de man achter.

Ondertussen ben ik bij een man in bed aangekomen. Hij ligt stil met zijn ogen dicht. 

Langzaam loop ik naar hem toe en begin een wijsje te zingen waarin zijn naam is verwerkt. De man zucht. 

Ik neem zijn hand in mijn handen en zing nog eens een wijsje. Het liedje van het roodborstje. “Roodborstje tikt tegen het raam, tik, tik, tik…”. Ik zie dat er beweging in de man komt. Hij zucht nog eens en beweegt zijn schouders. 

Ik besluit het roodborstje nog eens te zingen. Langzaam verschijnt er in de ooghoek van de man een traan. Het ontroert me en ik zing door. Clown Bloem, die verder weg stond, komt naar ons toe en samen zingen we, onder begeleiding van de trekzak, het lied nog een keer. 

Weer komt er een traan en langzaam opent de man zijn ogen. Met een gelukkige blik kijkt hij me diep in de ogen aan. Even is er echt contact tussen mens en mens. Even weer in de werkelijkheid en echt gezien worden, zoals je bent. Een mens met al zijn gevoelens.

Na het beëindigen van het liedje neem ik afscheid met een clownskus en ga weer verder.

Achteraf hoor ik dat deze man vroeger dit liedje vaak met zijn dochter zong. Het heeft altijd veel voor hem betekend.

Wat een mooi vak heb ik toch, dat ik mensen zomaar met iets heel simpels, zomaar 

iets heel moois kan geven.

Clown Bolleke

Voor meer info over het werk van clown Bolleke zie haar website http://www.clownbolleke.nl/

Zie ook: http://www.declowndichterbij.nl/home

Het leed dat 'gekooid zijn' heet...

Zo net zag ik een filmpje van een aantal chimpansees die voor het eerst na 30 jaar naar buiten konden.  Wat een aandoenlijk en ontroerend moment. Je moet je zelf eens proberen voor te stellen dat je 30 jaar van je leven niet naar buiten mag en allerlei proeven moet doorstaan. Eigenlijk zou je willen dat nergens meer proefdieren voor nodig waren.

Ooit was het de bedoeling dat ook in Dierenpark Amersfoort een groot verblijf voor chimpansees uit Rijswijk gebouwd zou worden. Helaas is dat nooit van de grond gekomen door allerlei bezwaren die door diverse omwonende en belangenverenigingen werden ingediend. Vermoedelijk was het belangrijker dat ze hun gelijk wilde halen dan dat het belang van de dieren voorop stond.

Als je bovenstaand filmpje ziet zou je willen dat de beoogde opvang in Amersfoort wel door had kunnen gaan. 

Hoewel ook mensen worden soms jaren gekooid. Menige oudere komt soms jaren z'n woning niet meer uit. Er is geen personeel genoeg om met ze een rondje te rijden, ze worden 2 keer per week gewassen en bezoek krijgen ze nauwelijks. Ook voor hen zou je willen dat ze gewoon naar buiten kunnen, gras en bomen zien en de frisse buitenlucht kunnen opsnuiven.

Wie weet zien we over een paar jaar wel een filmpje op Youtube van ouderen die voor het eerst na 30 jaar weer zomaar naar buiten mogen en verwonderd hun omgeving aanschouwen

“Free at last, Free at last, Thank God almighty we are free at last.”
Martin Luther King

bron videos:  You Tube

TIJD

Tijdens onze fietsvakantie was een van onze overnachtingsadressen in Groningen. De eigenaar verzamelde al jaren koekoeksklokken in alle soorten en maten. Ook had hij daarnaast nog grote staande klokken in de hal staan en op tafeltjes in de kamer de nodige stolpklokken. Op onze slaapkamer stonden wel geteld 27 klokken, gelukkig voor ons stonden deze stil. Maar ja het bleef wennen, zo'n huis vol klokken. Automatisch komen er dan allerlei gedachten opborrelen over het onderwerp "Tijd".

Als je al dat getik hoort in zo'n huis komt er maar een nummer in aanmerking om hier te plaatsen: Time, Pink Floyd

http://www.youtube.com/watch?v=wC67vNY9Rcg

Bij die stolpklokken kwam direct het nummer "Time in a Bottle" boven, het zou mooi zijn als je inderdaad tijd in een fles kon stoppen zoals Jim Croce zingt:
If I could save time in a bottle
The first thing that I'd like to do
Is to save every day
Till Eternity passes away
Just to spend them with you

De koekoekswals zal ik jullie niet aan doen, anders haken jullie hier misschien wel af. ;>)

Maar tijd is eigenlijk een raar begrip, de een zegt tijd is geld, maar al die klokken tijdens mijn overnachting hebben me niet rijk gemaakt, eerder armer.

De tijd zal het leren zeggen andere weer, maar wat leren we van tijd? Dat we tijd te weinig hebben? Of bedoelen we dan eigenlijk ik heb geen zin om tijd voor je vrij te maken? Ik ga vaak uit van dat laatste, tijd vrij maken voor jezelf of een ander wordt vaak afhankelijk gemaakt door onze agenda's.

Eigenlijk praten we dus over verloren tijd, tijd we veel beter hadden kunnen besteden aan familie, vrienden of aan ons zelf. Volgens een spreuk van Loesje :Klokken geven niet de tijd aan maar de relativiteit.

Het "Klein Orkest" heeft daar een prachtig nummer over geschreven:
Er is een man laatst dood gegaan
Die nog geen dag van zijn bestaan
Tevreden was
Maar dat begreep 'ie pas toen er geen weg terug meer was
Vlak voor zijn dood pas kreeg hij spijt
Van zoveel angst, verloren tijd
En hij vertelde mij
Over de hel die hij zijn leven lang had meegemaakt
Hij was nooit verliefd geweest, zelden verwonderd
Hij had nooit gegokt, dus hij was ook nooit bedonderd
Om ergens te komen had hij lopen moeten leren
Maar om iets te bereiken leerde hij marcheren
Hij is iets geworden, wat hij eigenlijk niet wilde
Z'n wereld verstilde, geen diepgang, geen top
Anderen huilden, dansten en lachten
Maar hij stond te wachten en hij wist niet waarop
En tegen zijn angst hielp geen een obligatie
Geen polis, geen aandeel, geen bank dacht meer mee
En aan het eind, op zijn crematie
Waaide zijn rook zelfs nog met alle winden mee
Er is een man laatst dood gegaan
die nog geen dag van zijn bestaan
Tevreden was
Maar dat begreep ie pas toen er geen weg terug meer was...




Tijd management is voor de meeste mensen het moeilijkste wat er is. Ze durven soms geen nee te zeggen tegen zaken die eigenlijk hun tijd niet waard is. We laten ons vaak leiden door wat andere van ons willen en niet wat we zelf met onze tijd willen of kunnen doen.
Een goed boek hier over is:

  DE TAO VAN DE TIJD biedt aanwijzingen voor 'onthaasten', gebaseerd op de lessen van Lao Tse, in zijn Tao Te Tjing. Ontspanning, vertrouwen in intuïtie, bewustzijn van natuurlijke ritmes en harmonie met de omgeving vormen de kernpunten. Door deze principes van de Tao toe te passen op ons denken over tijd ontstaat een natuurlijke brug tussen klassieke Chinese filosofie en hedendaags time-management.
De TA0 VAN DE TIJD geeft een vijf-stappenplan om de manier waarop je over tijd denkt en waarop je tijd gebruikt te veranderen. Daarnaast bevat het tips en oplossingen voor specifieke kwesties zoals agenderen, uitstellen, storingen, vergaderingen, afspraken, deadlines, de bergen post, te veel werk op je nemen enz.

Ook is het zo dat als je steeds maar roept ik heb geen tijd om te genieten, zorg dan dat je vrije tijd krijgt. Het niet zorgen voor rust in je leven geeft andere spanningen die lichamelijk weer voor problemen gaan zorgen. Wat dat betreft kunnen we nog heel wat leren van de oosterse wijsheden. Klokken en kalenders zijn dan ook verzonnen maatstaven, het is niet onze tijd maar de tijd die door een ander bepaald is. De wekker loopt af en we gaan al rekenen hoelang we nog hebben om te douchen, te eten en naar ons werk te racen. Ik heb natuurlijk makkelijk praten als iemand die met pre-pensioen is, maar tijdens onze fietsvakantie heb ik toch meerdere keren gedacht welke dag is het nu eigenlijk. Je ziet amper tv, leest geen kranten, je eet wanneer je een leuk plekje ziet en komt door plaatsen waar de tijd lijkt stil te staan. Tijd is dan een heel betrekkelijk gegeven geworden. Zodra je dan weer thuis bent, eet je weer op vaste tijden, drinkt koffie op de zelfde tijd en niet omdat je toevallig een terras tegenkomt.

Al met al weer een heel verhaal geworden en dus de hoogste tijd om te stoppen met het beslag leggen op jullie leestijd.

De band Doe maar zong jaren geleden al "Tijd genoeg" daar wil ik mee eindigen:


Ze zeggen: "Er is haast geen tijd"
En hebben daarom altijd haast en spijt
Dat deze dag niet langer duren wou
Maar voor mij lijkt de dag zo lang
Alleen zijn maakt me bang
En ik verlang de hele dag naar jou
Want wat ook een ander zegt
Er is tijd genoeg
Voor jou, voor mij, voor iedereen
En als je wilt dan is elk ogenblik voor jou
En alles wat je vragen zou
Maar laat mij dan niet alleen
Ze zeggen: "Er is tijd tekort"
Ze zeggen dat het donker wordt
Ze zeggen: "Regen regen regen op je kop"
Maar al zijn die dagen nog zo grauw
Ik weet het zeker als jij wou
Dan verfde jij de wolken blauw
Wat ook een ander zegt
Er is tijd genoeg
Voor jou voor mij voor iedereen
O als je wilt
Dan is elk ogenblik voor jou
En alles wat je vragen zou
Maar laat mij dan niet alleen

Dagje dierentuin.

Afgelopen donderdag zijn we een dagje naar de dierentuin geweest. Eerst met de fiets naar het station en daarna met de trein naar Rhenen. In de trein was het lekker koel, maar toen we uitstapte viel de hitte boven op ons. Rustig lopen we van het station naar de ingang van Ouwehands Dierenpark. Voor de kassa staat een gezin met een drietal kinderen, Zo te zien hebben die nu al ruzie. Maar pap hoor ik een van de kinderen zeggen, ik ben toch echt al drie hoor. Ja maar ik had gezegd dat je je mond moest houden zei de vader. Nu moet ik wel een kaartje voor je kopen. Het jongetje begint te huilen en krijgt ook nog een draai om z'n oren. Zo die beginnen de dag al goed.
Als we binnen zijn eerst maar lekker op het terras koffie drinken. Kun je ook gelijk mooi de binnenkomende bezoekers observeren.  De ene familie komt keurig aangekleed binnen , de andere in zo min mogelijk kleding (die kennen zeker de waterspeeltuin verderop). Hele koelboxen worden in de gehuurde bolderkar meegenomen. Hier zie je ook de volgende ruzies al ontstaan, de kinderen willen met dit warme weer direct naar de waterspeeltuin bij de leeuwen, terwijl pa en moe eigenlijk eerst koffie willen. Met veel moeite worden er compromissen gesloten en sjokken sommige nu al moe verder.
Dat is toch heel anders bij de kinderen van de leeuwen, keurig komen ze als moeder het goed vind naar buiten lopen, niet verder weg dan toegestaan. Pa leeuw gaat er eens voor liggen zodat de kids even met hem kunnen ravotten.
Terwijl we dat staan te aanschouwen, hoor ik achter mij de volgende ruzie ontstaan, een kind is tegen alle stalorders in, toch via de houtenschommelbrug het water van de speeltuin overgelopen en vol onderuit gegaan. Pa en moe zijn des duivels, ik had nog zo gezegd niet rennen, moet je eens kijken je bent helemaal drijf nat( ze gebruikte een ander woord). Hoe moet dat nu verder vandaag, ik heb geen droge kleren bij me. En dan te bedenken dat het die dag de warmste dag van het jaar zou worden.

Wij lopen verder het park door, gelukkig zijn er ook stille stukken, de beren in het berenbos vermaken zich in het water, de olifanten krijgen een heerlijke douche. 
Op het terras van het restaurant zitten we heerlijk ons broodje en koffie te nuttigen, als vlakbij de hel los barst. Opa en Oma en vier kleinkinderen, de kleinkinderen moesten even naar de wc, maar bleken gelijk even in de ballenbak te zijn gaan spelen. Opa komt aangestormd met een van de kinderen onder z'n arm en een ander rent er jankend achteraan. De stoom komt bijna uit opa's oren. Ik kijk intussen al voorzichtig op de parkplattegrond waar ik de AED kan vinden. Dit lijkt slecht af te lopen voor opa. Nu gaat oma er zich ook nog eens mee bemoeien. Aan tafel vier jankende kinderen van diverse leeftijden, opa en oma hebben nu onderling ruzie. Er word gedreigd dat ze voorlopig niet naar de speeltuin gaan, maar eerst nog verder het park in gaan. Dat zal ze leren. Ze staan op en lopen verder, 2 kinderen in het wagentje gepropt, de oudere en mokkend achteraan.

Wij genieten even van de rust en gaan dan het prachtig nieuwe gorilla verblijf bekijken, echt een fantastisch verblijf.

Als we bij Ravotaapia in de schaduw een ijsje eten , komt boven ons de jungle express voorbij en ja hoor de opa en oma met de kleinkinderen zijn het schijnbaar nog steeds niet eens. We horen ze nog bekvechten.

Hoe anders is het als we even later bij de orang oetans staan te kijken, het jong gaat rustig z'n gang. Moeder laat het jong alles rustig ontdekken er word niet geslagen of geschreeuwd. 

Soms zouden mensen eens rustig naar de dieren moeten kijken en zien hoe die hun kinderen opvoeden.

Façade van een clown

Gistermiddag zat ik even bij Coffee Corazon nog wat aantekeningen voor een nieuw verhaal te maken in mijn boekje. Naast me zat een man die wat stil voor zich uit zat te staren. In z'n handen een rode clownsneus. Ineens vroeg hij aan me , sorry dat ik u stoor maar wat zit u allemaal te schrijven. Ik antwoorden dat ik ideeën voor een nieuw verhaal zat op te schrijven, zodat ik weer een nieuw Weblog kon schrijven.

O zei hij ik wou dat ik dat ook kon, schrijven. Ik maak als clown zoveel mee waar ik over zou willen schrijven maar ik durf gewoon niet.

Op mijn vraag waarom dan niet , antwoordt hij dat hij gewoon onzeker was in alles. Van jongs af aan had hij daar al problemen mee. Dingen uiten of ergens tegenin gaan dat durfde hij gewoon niet. Ook later niet toen hij wat ouder was kon hij zich bijna niet uiten. Hij had een tijdje stervensbegeleiding gedaan, maar over dat werk kon hij met niemand praten. Alles nam hij mee naar huis.

Meneer zei hij ik was bijna zelf dood. Ik zag het gewoon niet meer zitten. Tijdens een therapie sessie moest ik een keer een clownsneus op en zo aan iedereen vertellen wie ik was. Gek genoeg lukte me dat. Mensen moesten om me lachen. Daarna ben ik dat gaan doen voor zieke kinderen en mensen die een opkikkertje nodig hadden. Dat doe ik nu al een poosje en dat gaat erg goed.

Ik zei: dus eigenlijk verschuil je je achter je clownsneus en ban dan jezelf? Maar zo als je nu zit te praten heb je die neus toch niet nodig? Weet je zei ik heel veel mensen spelen een rol in het leven. Ze zijn niet de persoon die ze werkelijk zijn, maar spelen een rol die andere van ze verlangen. In feite doe jij dat dus ook, terwijl je bij mij zo heel eerlijk overkomt. Je hebt die clownsneus gewoon niet nodig.

Meneer zei hij, weet u dat dit de eerste keer is dat ik dit zomaar zit te vertellen. Ik vind het knap dat u me ook zo aan het praten hebt gekregen, dat is iets waar ik over na moet denken.

Ik zei laten we iets afspreken na de vakantie spreken we hier weer af , en dan heeft u een verhaal over u rol als clown geschreven. Volgens mij is het de moeite waard om aan andere mensen te vertellen wat het is om clown te zijn voor andere mensen. En ik denk dat die andere mensen, zoals zieke kinderen juist ons iets kunnen vertellen. Zij spelen geen rol maar zijn gewoon zich zelf, daar kunnen we denk ik wat van leren.
Op televisie is nu een mooi programma zei ik:" Liefde voor later" daarin komen mensen aan het woord die niet lang meer te leven hebben. Laatst zei een vrouw : " Ik ben er helemaal klaar voor, ik heb met niemand meer ruzie, alle woorden zijn gezegd. Ik heb me nog nooit zo vrij en rustig gevoeld, ondanks dat ik weet dat ik dood ga. Maar ik ga boven dansen " Dat maakte erge indruk zei ik.

Top zei hij dat doen we , begin september lever ik een verhaal in. Hier op dezelfde plaats en zelfde locatie. Hartelijk dank voor dit fijne gesprek. Tot gauw.

Met dank aan A. dat ik het mocht opschrijven.

Vroeger en nu.

Vanmorgen werd ik ingehaald door 2 jongens op de fiets. Oordopjes in met harde muziek en ondertussen druk aan het typen op hun iphone. Verkeerslicht stond al op rood maar gewoon doorrijden. Een fietser van rechts kon hun nog net ontwijken en kreeg ook nog allerlei verwensingen naar z'n hoofd geslingerd.

Dat is heel wat anders dan in de tijd dat ik zo oud was, rood was rood en daar stopte je voor.
Natuurlijk was dat een heel andere tijd. Als je een nieuwe fiets kreeg (pas als je naar de middelbare school ging) zaten er nog klossen op de pedalen, zodat hij een paar jaar mee kon groeien.
Wilde je muziek op je fiets dan maakte je een fietsklepper. Fietsklepper hoor ik vragen wat is dat in hemelsnaam. Ok, even een korte toelichting: je neemt een leeg blikje van de schoensmeer, een halve houten knijper, een tien brede elastieken of stukken binnenband in ringen geknipt,twee houten wasknijpers die goed sterk zijn. Verder een sterk stukje touw. Hoe je zo'n klepper maakt staat beschreven op het Witloxforum

Op maandag moest ik voor ik naar school ging eerst heet water halen bij de waterstoker in de Hoornsestraat. In die tijd nog geen warm water uit de kraan. Je kon ook een grote wasketel op het gasstel zetten,maar in de buurt zat een waterstoker die voor ik dacht een stuiver heet water leverde. Dat hete water ging in een klein tonnetje, daarna werd er een stop ingeslagen en het tonnetje op een klein karretje met houten wielen gelegd. Ik moest dan ook een pakje stijfsel meenemen en een zakje reckitt blauw

Heen en terug zat er een behoorlijk hindernis ingebouwd een brug met trappen, gelukkig was ik niet de enige die water moest halen. We hielpen elkaar dan de tonnetjes en daarna de karretjes over de brug te tillen.
Het hete water ging in een grote houten wasmachine

Kwam ik dan 's middag weer uit school dan moest ik nog even helpen de was door de wringer te halen. Een keer in de week je wassen in de teil, deze stond op een stukje zeil voor de kachel, verder deed je dat met koud water uit de kraan.

Trouwens over op dat stuk zeil ben ik een keer uitgegleden, met m'n mond tegen de kachel. Hevig bloedend achter op de fiets naar het ziekenhuis met als eind resultaat een mooi litteken op m'n bovenlip.

Daarna was het vaak met m'n vader samen naar het badhuis. Je mocht dan ongeveer een kwartier douchen, daarna werd er al op de deur geklopt dat je moest opschieten.

Soms op m'n kamertje naar de radio luisteren, Nou ja Radio, deze zag er ongeveer zo uit:

Als antenne een lange draad uit het slaapkamerraam en dan hoopte je een signaal te kunnen ontvangen van radio Luxemburg. Later werden dat de Noordzeezenders vanaf de radiopiraten voor de kust.

Nu kies ik uit honderden zenders via mijn radio

die is aangesloten op het internet. Het hete water komt uit een kraan, douchen doe je thuis. De wasmachine doet bijna vanzelf z'n werk. De kinderen krijgen bijna ieder jaar een nieuwe fiets. Telefoons worden vervangen zodra er iets nieuws op de markt komt.

Vroeger en nu, ik laat het aan de lezer over om te bepalen welke tijd nu eigenlijk leuker, mooier of tevredener is.

Spannend!!

Met moeite loop ik de steile helling af, onder mijn voeten liggen spekgladde stenen. Voor me duikt plotseling een donkere tunnel op, voorzichtig loop ik verder, het pad stijgt ineens weer. Dan ineens sta ik in het licht, ik wordt verblind door de zon en dan staan ze ineens voor me, twee grote dieren kijken me aan, hun tanden blinken in het zonlicht. Ik duik van schrik de donkere tunnel weer in, vlieg een ander pad op en hoor de twee dieren achter me rennen. Voor me zie ik ineens een soort brug met touwen, ik trek me razendsnel aan twee touwen omhoog om zo hoog mogelijk boven de grond te komen. Onder lopen de twee dieren rondjes ondertussen me scherp in de gaten houdend. Aan het eind van de touwbrug zie ik een nis ik duik er snel in,maar glij meteen door een soort donkere tunnel verder en land plat op mijn achterste in het zand. Als ik langzaam opkrabbel staan een paar kinderen me verbaasd aan te kijken. Heeft u zich pijn gedaan meneer? Nee zeg ik het valt wel mee. Was u bang voor de hyena's? Hyena's? vraag ik. Nee hoor daar ben ik niet bang voor. O zei een kind dat dachten we even.

Ik loop gauw verder, die klim alles route is toch enger dan ik dacht.

foto: Irma van Plateringen

Als ik bijna bij de uitgang ben, hoor ik de hyena's nog lachen.

Dagdromen

Donderdagmiddag, ik loop de Bikeshop aan de Leusderweg binnen om m'n fiets op te halen. Als door een magneet aangetrokken loop ik naar hem toe. De SANTOS Travelmaster 2.8, kleur Gun Metallic en helemaal klaar voor de fietsvakantie. Voldoende ruimte om alle bagage mee te nemen en een Rohloff versnellingsnaaf. Wat zal dat fijn fietsen. In gedachte zie ik mezelf al langs oude wegen naar Lourdes en Compostella fietsen. Maar voorlopig staat eerst het Fietserpad op het programma. Gewoon van Eijsden naar Pieterburen (600 km )je moet tenslotte ergens beginnen met langere afstanden fietsen.

In de verte hoor ik mijn naam roepen,

meneer Lagendijk sorry dat het even duurde maar u fiets is klaar.
U Giant is weer helemaal in orde.

Giant, o ja dat is waar ook die had ik vanmorgen gebracht voor onderhoud. Maar ja je moet soms wat hebben om over te dagdromen.
Vrolijk fiets ik naar huis.

STIL

Stil

Van collega en goede vriendin Maja moest ik maar een keer wat over STIL schrijven:

Ik was pas even met haar in gesprek en zei toen dat het in Amicitia (voor niet Amersfoorters de mislukte koopgoot in Amersfoort)erg STIL was. Waarom schrijf je daar niet eens over, het klonk bijna als een opdracht dus vandaar nu iets over STIL.

Wat is STIL eigenlijk? Is het nog wel eens STIL om ons heen of kennen wij eigenlijk STIL niet meer.
Er zijn natuurlijk momenten waarop we STIL zijn maar is het dan ook STIL? Vroeger in de kerk vroeg de dominee om een gebed in stilte, maar ik herinner me dan het gekraak van de pepermuntjes die door kiezen in kleine stukjes werden gemalen. Dus STIL was dat niet.
Is STIL het zelfde als Stilte? Ook dat is lastig te beantwoorden. Waar vind je nog stilte om je heen. Overal lawaai van verkeer, i-phones, en mensenmassa's. De stilte moet je soms ver zoeken. Op een van onze fietstochten waren we eens in Twente, daar was het bijna STIL, maar je hoorde de bijen en vogels dus helemaal STIL nee ook daar niet.
Ook vragen mensen weleens aan me , wat ben je STIL is er iets? Nee er is niets ik ben gewoon even STIL, mag dat niet? STIL zijn betekend niet dat er niks te horen is, woorden hebben stilte nodig om gehoord te worden. Vaak vergeten we dat en praten maar door. We worden alleen niet meer gehoord.

Sommige wijzen hebben daar mooiere woorden voor dan ik :

Stilte is niet afwezigheid van geluid. Stilte is de diepste klank.
Tao Meng

Ook zijn er mooie liedjes geschreven met als titel STIL, zoals "Het is zo Stil in mij, ik heb nergens woorden voor." VAN DIK HOUT. Natuurlijk zijn er meer nummers die hier over gaan maar deze blijf mooi.

Na de stilte komt muziek het dichtst bij het zeggen van het onzegbare.
Aldous Huxley

Als ik aan het werk ben in dierenpark Amersfoort, zie ik ze regelmatig in het park. Een ouder stel, zij in rolstoel hij erachter. Bijna iedere dag komen ze wel even om een rondje te lopen. Drinken een kopje koffie of eten een kopje soep. Als ik ze zie dan maak ik altijd even een praatje. Enige tijd geleden moest hij ondersteund worden het ging even niet zo goed met hem. Het ergste vond hij dat hij z'n vrouw niet meer kon rondrijden. Aan z'n ogen zag je dat hij daar moeite mee had. Gelukkig zag ik ze later weer samen door het park lopen, hij weer achter haar rolstoel. Iets langzamer dan anders maar weer een blijde glans in z'n ogen. Ik zei gelukkig bent u er weer. Ja zeiden ze we zijn er weer. We gaan lekker op het terras koffie drinken. Fijne dag nog en bedankt voor je belangstelling.

Kijk daar wordt ik nu STIL van.

Stilte verlicht je levenspad. Door niet te spreken, zie je duidelijker (Mahatma Ghandhi)

Maja bedankt voor je boek en het onderwerp.

De oude stad (slot)

Gister de gevonden foto's van de Oude Stad afgegeven bij Erik van Vliet. Een bevlogen verteller kan ik wel zeggen.
In een kort tijdsbestek kreeg ik een heel verhaal over het ontstaan van de Oude Stad, of eigenlijk de Stad der Oudheid te horen.

Hoewel,eigenlijk weet ik zelf gelukkig ook al het een en ander over de Stad der Oudheid en waren mijn voorgaande verhalen vooral bedoeld om dit themagebied in Dierenpark Amersfoort eens extra onder de aandacht te brengen.

Als rondleider moet je je soms extra verdiepen in de omgeving waarin je werkt. Voor de Stad der Oudheid is het gelukkig zo dat de opzet en doelstelling me erg aanspreken. Hierdoor is het voor mij geen straf geweest om alle extra info die Erik van Vliet rondom het themagebied heeft beschreven door te lezen.
Het thema van de stad is: 'De relatie tussen mens en dier in oude beschavingen'.
De opzet van de stad is ontstaan vanuit de diverse soorten mens/dier relaties. De architectonische achtergrond is door deze gekozen relatievormen ingegeven.

Vier soorten relaties worden behandeld in de Stad der Oudheid.

De vier belangrijkste relatievormen tussen mens en dier vind je hieronder weergegeven.
- HET DIER OP EEN VOETSTUK
Dieren werden vereerd in godsdienst en uit respect voor de natuur.
- DE HUISDIEREN IN DE STAD (Gedomesticeerde dieren)
Gedurende de verschillende beschavingen werden er pogingen gedaan om dieren tot
gebruiksdier te maken. Sommige pogingen waren zeer succesvol, anderen mislukten.
- DE WILDE DIEREN IN DE STAD (Cultuurvolgers)6
De steden in de oudheid werden bevolkt door talloze dieren. Soms was hun aanwezigheid de
mens tot nut. Andere dieren vormden gevreesde plagen.
- DE WILDE DIEREN ROND DE STEDEN
Buiten de steden leefden vreemde en gevaarlijke dieren. De mens was geïnteresseerd in hen.
Jacht, verzameldrift en wetenschap waren de drijfveren.

Ik zal niet al de hierboven beschreven relatievormen verder uitwerken. Maar een paar voorbeelden die ik zelf altijd vertel wil ik hier wel delen.

De relatie tussen mens en dier verschilt van periode tot periode en van beschaving tot beschaving.

Zo heb ik intussen geleerd dat de Romeinen veel wilde dieren uit Noord Afrika hebben weggevangen om die vervolgens in het Colosseum in Rome te laten optreden tijdens bloedige gevechten.
Toen in het jaar 80 het Colosseum in gebruik werd genomen bevonden zich 11.000 exemplaren van allerlei wilde diersoorten in de kooien onder de arena. Door het vangen van dieren ten behoeve van de spelen zijn talloze grote diersoorten in Noord-Afrika uitgeroeid. Olifanten, giraffen, neushoorns en leeuwen vinden wij nu alleen nog maar ten zuiden van de Sahara. Zie ook hier:http://mens-en-samenleving.infonu.nl/sociaal-cultureel/104278-de-verhouding-tussen-romeinen-en-wilde-dieren.html
Bij mijn bezoek aan Rome keek ik dus heel anders tegen het Colosseum aan.

Een ander voorbeeld is het overbrengen van de pest door ratten. Een groot deel van de bevolking van Europa stierf door deze ziekte. Landerijen werden niet meer bewerkt, varkens en koeien verwilderde. De grote roofdieren zoals wolf en beer hadden de ruimte, doordat bossen het landschap overnamen. Ruim 200 jaar had de natuur vrij spel, totdat de Spanjaarden de Armada gingen bouwen. In een recordtijd werden alle 200 jaar oude bossen gekapt en de wilde dieren weer teruggedrongen naar een klein leefgebied.


Ook een mooi voorbeeld is de hond en de hondenkar.
Zo'n 2 eeuwen geleden was het heel normaal honden als trekdier te gebruiken.

De definitieve doorbraak van de trekhond met de hondenkar dateert in Nederland omstreeks 1800. Van andere landen zoals België, Duitsland, Frankrijk, Noorwegen en Zwitserland zijn gegevens bekend, dat er in de periode 1800 tot ± 1950 ook met hondenkarren werd gewerkt. Men gebruikte honden om dat die goedkoop waren. Paarden waren alleen voor de mensen met geld en een hond at gewoon met het gezin mee.
Allerlei lasten en vrachten werden per hondenkar vervoerd. De hondenkar was vooral populair bij; bakkers, kleine boeren, eierhandelaren, expediteurs, rondtrekkende fotografen, groentenboeren, imkers, kaasventers, krantenbezorgers, kruideniers, looiers, marskramers, melkventers, petroleumventers, poeliers, postbezorgers, schoenlappers, slagers, visventers, verhuizers en allerlei andere kleine ambachtslieden.
Bekend is dat de hond met hondenkar lang werden gebruikt voor het bezorgen van brieven en pakketpost en in het leger als trekdier voor mitrailleurwagens. Bron:De hond en de hondenkar
In die periode was het dus heel gebruikelijk om honden onder of voor een kar te spannen. Tegenwoordig is dat weer heel anders. Nu zie je veel honden in een kar achter de fiets.

foto: Janny Kooij

Ook zie ik regelmatig dat honden in een kinderwagen door het park gereden worden. Zo zie je maar dat de relatie mens -dier steeds weer veranderd.
Daarmee veranderd ook regelmatig het beeld van de relatie tussen mens en dier, waardoor het eigenlijk altijd wel boeiend blijft om in de Stad der Oudheid bezoekers iets te vertellen.

Een tint grijs

Een tint grijs


Het begint al schemerig te worden als ik door een van de straten in Amersfoort loop.
Hier en daar brandt al licht achter ramen.
Plots zie ik haar zitten. Uitdagend zit ze in de vensterbank, haar rode haren lichten op door het schijnsel van een straatlantaarn.
Haar ogen gloeien als kooltjes in een heet vuur. Loom rekt ze zich uit zonder zich iets van me aan te trekken. Een paar huizen verder staat nog iemand voor de ramen, haar donkere haren glanzen op in de laatste zonnestralen van de dag. Als ik verder kijk blijken er meer in het raam te zitten. Ik voel me een beetje ongemakkelijk om door al die dames bekeken te worden.
Ze lijken zich allemaal op te maken voor het een of ander. Er wordt aan make-up gewerkt, haren worden glad gestreken. En ze draaien en bewegen in de vensterbanken.

Plots kijken ze allemaal mijn kant op,ik voel nu toch enige verlegenheid opkomen.
Maar hun blikken blijken niet voor mij bestemd.

Achter mij zie ik hem aankomen lopen, geheel in het grijs. Zijn spieren zie je tijdens het lopen rollen. In een etalageruit kijkt hij nog even of zijn haar goed zit. Dan loopt hij langzaam mijn kant op en kijkt mij aan met zijn heldere groen/grijze ogen.

Een van de dames springt plotseling snel uit de vensterbank en verdwijnt uit mijn zicht. De gordijnen bewegen zachtjes nog even na.
Dan verschijnt ze ineens op het pad naast de woning en roept hem. Hij vertraagd even zijn pas en dan springt hij soepel over het tuinhekje. Hij landt keurig naast haar en ze geeft hem een aai over zijn hoofd. Samen lopen ze het tuinpad af en verdwijnen in het huis.

Wat is het toch mooi om een grijze kater te zijn op zo'n zwoele zondagavond.

De Oude Stad (deel 2)

De Oude Stad

Gisteravond ging bij mij de telefoon, een man aan de lijn. Die stelde zich voor als Erik van Vliet en zei dat hij belde over de door mij gevonden foto's.
Hij mompelde iets van ik ben zo'n designer (ik dacht dat zeg je toch niet van je zelf) maar later bleek dat dat ZOO designer was. Dus u bedoeld Dierentuin ontwerper, zei ik. Ja dat is eigenlijk het juiste woord, maar ja ZOO designer klinkt internationaal beter zei hij.
Ik vroeg waarom hij dacht dat de foto's van hem waren (ze leken me al minstens 100 jaar oud) maar zo klonk hij niet.
Nou zei hij heeft u even wat dat is een heel verhaal.
Jaren geleden werkte ik als jongen in dierenpark Wassenaar waar ik dierenverzorger was.Ik kon toen al goed tekenen en maakte allerlei schetsjes van verblijven voor dieren. Iemand zei tegen me Erik daar moet je wat mee doen. Toen ben ik hard gaan studeren en zo ben ik dierentuin ontwerper geworden. (ik heb het verhaal hier iets ingekort, want als die man eenmaal begint met vertellen).

Maar wat heeft dat met die foto's te maken vroeg ik. Dat zijn eigenlijk foto's uit mijn werkdossier vertelde hij. Die heb ik bewust ouder gemaakt met zo'n fotoprogramma. Hierdoor konden de mensen beter zien wat ik bedoelde met een Oude Stad. Maar stamelde ik wat voor Oude Stad bedoelt u dan? Het lijken toch foto's van een Perzisch gebouw en beelden uit die tijd. Ook heb ik hier nog foto's van Tempels uit Egypte met afbeeldingen van Bavianen, kevers en hier ook nog een foto van een of andere tempelberg.

Kijk zei hij, ik wilde laten zien hoe mensen en dieren in verschillende periode's samen leefde. Daarom heb ik gekeken naar b.v. Hoe dieren op een voetstuk werden gezet, of als Goden aanbeden werden. Maar ook dieren die als gebruiksdier werden gehouden.
Weet u de kameel is daar een voorbeeld van. We weten vaak alleen dat je er op kan zitten, maar zonder kamelen waren er geen grote ontdekkingsreizen geweest en had Marco Polo nooit de zijderoute kunnen afreizen. Honderden jaren voor onze jaartelling werden kamelen al gebruikt en zijn hun afbeeldingen al te vinden op vazen in China. (ik heb het opgezocht en hij bleek gelijk te hebben)Kameel,
Tang Dynasty 618 - 907 AD
Daarom heb ik een Stad uit de Oudheid ontworpen waar je dieren tegenkomt die symbool staan voor de diverse relaties tussen mens en dier.Foto: archief Eemland
Er is een Paleis van koning Darius waar je aan de ene kant de status dieren zoals de tijgers kan bewonderen en aan de andere kant de afval opruimers uit de natuur, vale gieren en zadel jakhalsen. Ook vind je een Tempel uit Egypte waarop afbeeldingen staan van de dieren die als een God aanbeden werden.Rondom lopen een aantal van deze dieren de Bavianen.
Zo probeer ik steeds weer mensen attent te maken op de verschillende aspecten van ons dierenrijk en hoe wij daar als mens mee omgaan.
Waar kan ik die stad vinden vroeg ik. Nou gewoon hier in Amersfoort, in het Dierenpark Amersfoort.

O, zei ik daar werk ik als rondleider, moet ik toch nog eens alles beter bekijken. Dan kan ik die foto's dus gewoon even daar afgeven?

Ja dat kan zei hij, maar weet u dat ik ook schrijver ben net als u? Nee zei ik vertel. Dat kunt u beter even opzoeken op internet, want ik moet nu weg om een glijbaan te testen. Glijbaan? Ontwerpt u ook speeltuinen? Nee lachte hij, dat is voor een klim alles route in het dierenpark. Daar doen de dierverzorgers aan dierverrijking en ik doe aan bezoekers verrijking, kinderen kunnen over,door en tussen de dieren door klauteren en klimmen. Zo zien ze alle aspecten van de dieren. Weet u vertelde hij ik ben eigenlijk ook nog steeds een groot kind, zo blijf je jong van geest en nog sportief ook. Ik zie u wel verschijnen met mijn foto's en hij hing op.


Ik meteen op internet naar zijn boek gezocht en ja hoor gevonden: Het bonobo-alternatief.

Erik van Vliet is tevens ontwerper van : Het Rijk der Reuzen (Olifanten verblijf het grootste binnenverblijf (750 vierkante meter) van Nederland en een buitengebied (3300 vierkante meter) met vijver. Het binnenverblijf is qua formaat tevens het op twee na grootste van Europa.

De Oude Stad

Oude Stad

Laatst vond ik op de rommelmarkt een stapeltje oude foto's.
Ze trokken meteen mijn aandacht en kon ze voor een euro meenemen.
Thuis gekomen ging ik ze eens op mijn gemak bekijken en zag dat het ging om hele oude foto's, vermoedelijk gemaakt in een Oude Stad.
Ook zat er een soort van plattegrond bij, waarvan ik vermoede dat deze van de Oude Stad was.

Op de foto's waren rare afbeeldingen te zien van dieren en mensen.
Een van de afbeeldingen kwam me bekent voor, ik had al eens het zelfde beeld in Parijs gezien. Na wat speurwerk op internet kwam ik er achter dat het een afbeelding van koning Darius moest zijn.

Dat betekende dat de foto's gemaakt moesten zijn in een gebouw uit de Perzische tijd. Een andere foto bevestigde mijn conclusies, daarop stond een stierenkop. Deze kwamen voor in het paleis van koning Darius en ondersteunde het dak.

Op internet vond ik de originele Stierenkop.

Op een andere foto stond een afbeelding van een soort jachttafereel Een koning in een strijdwagen die jacht maakt op leeuwen.

Op de foto zijn ook nog een klipdas en een aasgier te zien.
De aasgieren waren in die tijd de vuilophalers in de steden. Zo waren bij het paleis van koning Darius aan de ene kant de door belastingheffing verkregen wilde dieren te zien (tijgers, leeuwen e.d) en aan de andere kant de aasgieren en jakhalsen die alle afval kwamen opruimen.
Als belasting liet Darius zich betalen met bijzondere dieren, dit ging soms heel ver zoals ik op een van de foto's zag.

Er zaten nog wat foto's in het doosje hierop waren fabeldieren te zien,sommige afbeeldingen waren nog maar moeilijk te zien.

In het doosje zat nog een bijna onleesbaar kaartje. Een deel van de naam was nog zichtbaar: Erik van V......, de rest was onleesbaar.

Ik zal de overgebleven foto's nog eens nader bestuderen, misschien kom ik dan achter de maker van de foto's. Hoewel ze zijn al erg oud en versleten, dus dat zal wel moeilijk worden.
De Oude Stad vinden lukt misschien wel eerder denk ik. Sommige afbeeldingen komen me wel erg bekend voor. Ik moet weten waar dit is, het lijkt me erg leuk om deze Oude Stad of Stad der Oudheid hoe je het ook noemen wilt te bezoeken.

Mochten jullie nog tips hebben waar dit kan zijn dan houd ik me aanbevolen. ;>)

Paradijshal

PARADIJSHAL

Na mijn dienst vanmiddag loop ik om even bij te komen van de drukte nog een rondje door dierenpark Amersfoort.
Bij de Japanse tuin in Dierenpark Amersfoort stop ik even om te genieten van de kleuren en kijk ik naar de schildpad gevormd uit grote stenen. Water loopt uit de denkbeeldige bek. Schildpadden staan in de oosters aangelegde tuinen voor wijsheid en een lang leven. Vanaf de tuin loop ik naar het nieuwe schildpaddenhuis. Binnen ga ik even rustig zitten om te genieten van de grote aldabra schildpadden. In het verblijf vliegen wevervogels en koereigers. De 3 aanwezige reuzen schildpadden bewegen zich langzaam door het verblijf en de wevervogels vliegen al kwetterend rond. De temperatuur van z'n 25 graden maakt me loom, maar ik geniet volop.

Ik loop aan de hand van mijn vader het Dierenpark Wassenaar binnen. We zijn zonet met de bus aangekomen . Door de grote hekken betreden we het in groen gelegen park. We gaan vrijwel direct door naar de Paradijshal. In de hal vliegen de vogels vrij rond tussen het mooi aangelegde groen.
Mijn vader en ik gaan op een van de bankjes zitten en genieten van alle kleuren en de vogelzang. Geduldig wijst mijn vader alle vogels aan en verteld wat het voor soort is. Die met die lange staarten zijn de paradijsvogels verteld hij. Zo leer ik langzaam als tien jarig jochie de dieren kennen.

Plots schrik ik op van het geluid van een koereiger, ik ben weer terug in het heden. Voor mij staat een schildpad die mij aankijkt en mijn gedachten lijkt te kunnen delen.

foto: Jan van de Zuidwind

En dat zou best eens kunnen We zijn bijna net zo oud de schildpad en ik. Dat is niet helemaal waar maar de reuzenschildpadden waren er toen in Wassenaar ook al, althans in mijn herinnering .
Voor mij heet dit nieuwe verblijf dan ook geen schildpaddenhuis maar gewoon "Paradijshal" . Ik denk dat Erik van Vliet de ontwerper, de geest van de oude Paradijshal uit Wassenaar heeft meegenomen naar Amersfoort. Samen met de schildpadden van de heer Louwman is wat mij betreft een stuk herinnering meegekomen. Een mooier verblijf kan ik op dit moment dan ook niet bedenken in het park.
Voortaan vertel in bij mijn rondleidingen niet meer alleen over de schildpad als wijs en oud dier maar ook over wat zij over onze weg door het leven kunnen vertellen.



Erik van Vliet is de vaste zoo-designer voor dierenpark Amersfoort. Zie voor zijn werk hier: http://www.erikvanvlietzoodesign.nl/#Home

De heer Jan Louwman was tot 1985 directeur van voormalig dierenpark Wassenaar.

Alle dagen van de week: ZATERDAG

ZATERDAG

Het teken van Saturnus is te vinden : Muurhuizen 165-159
Zaterdag is een van de zeven dagen van de week volgens de gregoriaanse kalender. Het is de dag die op de vrijdag volgt, de dag na zaterdag is zondag.
De naam is een verbastering van het Latijnse: dies Saturni, naar de god Saturnus, god van de landbouw.
De Franse naam samedi is afgeleid van Vulgair-Latijn sabbati dies (dag van de sabbat).
De Duitse naam is Sonnabend (= vooravond van de zondag) of Samstag, samengesteld uit een op het Hebreeuwse woord sjabbat teruggaand leenwoord, en Tag (dag). De wekelijkse rustdag wordt door de joden en door een aantal christenen op deze dag gehouden. De reden is dat de Bijbel beschrijft dat God, nadat hij de wereld in zes dagen had geschapen, op de zevende dag, de zaterdag of sabbat-dag, rust nam.
De Friese naam voor zaterdag is sneon. Dit sneon heeft als oudere vorm snjoen, wat een samentrekking is van sunne (Oudfries voor Zon) en joen (Oudfries voor avond, tegenwoordig gespeld als jûn, maar hetzelfde uitgesproken). Net als bij het Duitse Sonnabend heet deze dag bij de Friezen dus letterlijk vertaald 'zonneavond'.

Saturnus wordt wel gezien als Heerser van Steenbok en traditioneel heerser van Waterman.
SATURNUS IN JE HOROSCOOP
Hoe breng je discipline, zelfbeperking en plicht in je leven? Gewoonlijk word je door schade en schande wijs. Saturnus in je horoscoop - in het teken en het huis waarin hij bij je geboorte stond - laat zien waar je levenslessen op dit punt liggen. Leren omgaan met pijn, beperking en tegenslag doen de meeste mensen tegen heug en meug. Discipline en zelfbeheersing komen je niet aanwaaien.
Saturnus is ook de planeet van de homeopathie - kleine stapjes, kleine doseringen, het juiste middel. Teveel Saturnus is verlammende faalangst, angst voor straf, schuldgevoel, rigide diëten, benepen regeltjes voor alles. Je kunt ook proberen om je krampachtig aan het optimisme, de zorgeloze jeugdigheid, de hoop en de groei van Jupiter vast te blijven klampen - en zodoende plotseling tegen Saturnale zaken als een echte burnout, een faillissement of een depressie aan te lopen.
De tussenweg is het pad van wijsheid: bereid om dingen van jezelf onder ogen te zien, angst overwinnen, leren van je fouten.
Bron: http://www.inspiratiesite.nl/planeten15.html

Vandaag vond ik een mooi nummer op Youtube:

Softly on the path you fade
In shining darkness
On the path you fade
and the forest grows dark
Casts long shadows on my heart
here midst the flaming
near snowing wolf paths
among the winds that bows the great trees
in their might
here - softly on the path you and I fade
in the shining light
'Softly On The Path You Fade'

Voor Marije en Jiska.

Nummer van Colin Blunstone met muziek van Mike Batt, uit te Tarot suite, Nummer The Hermit-Saturnus

When the colours of morning have faded away
And you don't know where the road is leading
The edge of the sky turns from blue into grey
And there's nothing to ease the pain
When you're losing your way in the rain

Sometimes I'm right
Oh, and sometimes I'm wrong
But I'm aching now and sinking slowly
And I know in my mind that I have to keep on
But it just doesn't seem the same
When you're losing your way in the rain

Don't want to go back there again
When you see how far you've come
Trying not to feel lonely and waiting for the sun

There are times when you're weak
There are times when you're strong
There are times when you are in confusion
And sometimes you feel your direction is wrong
It's not easy to take the strain
When you're losing your way in the rain

Hier mee eindigt mijn serie

Alle dagen van de week

ik hoop dat iedereen het leuk vond mijn hersenspinsel te lezen. Er komen zeker nog meer verhalen, maar niet meer iedere dag denk ik.
Bedankt voor alle positieve en leuke reacties, heb je nog onderwerpen, ideeen laat het me weten.

Alle dagen van de week: VRIJDAG

VRIJDAG

Vrijdag de naam is afgeleid van Venus.

Het teken van vrijdag is te vinden op de hoek van Muurhuizen en Bloemendalse Binnenpoort.
Ik moet nu kiezen zal ik iets schrijven over de Muurhuizen, de Bloemendalse Binnenpoort of over Venus? Of toch maar over alle 3?
Alle 3 dan maar:

Bloemendalse Binnenpoort.

De Bloemendalse Binnenpoort vanaf de Weverssingel. Anonieme 18e eeuwse tekening naar de situatie van 1628.

De Bloemendalse Binnenpoort heette oorspronkelijk de Havickerpoort, genoemd naar het Havik, de binnenhaven van het oude Amersfoort. De weg door de poort leidde naar Hoogland en liep door het gebied Bloemendal, direct buiten de poort. Vandaar de naam Bloemendalsepoort. De Havickerpoort was een zware vierkante toren met een onderdoorgang. Gezien het aangetroffen baksteenformaat is de toren aan het einde van de 13de eeuw gebouwd, kort na de stadsrechtverlening. Omstreeks 1425 raakte de poort buiten gebruik door de aanleg van de nieuwe Bloemendalsebuitenpoort in de tweede stadsmuur. Toch heeft de poort nog tot 1660 in de stad gestaan: zo is de poort nog goed te zien in 1657 op de stadsplattegrond van Janssoinius / De Wit.
Het enige wat nog rest is de straatnaam ter plekke, Bloemendalse Binnenpoort.

Muurhuizen
Min of meer cirkelvormige straat rond het centrum van de stad; tweederde van de cirkel heet Muurhuizen, het overige derde deel heet Breestraat en Krankeledenstraat. De straat is genoemd naar een reeks huizen, die sinds de XVIe eeuw gebouwd is op de plaats van de eerste stadsmuur. Toen in het midden van de XVe eeuw de tweede stadsmuur gesloten was, verloor de eerste haar functie. Op de plaats van de in onbruik geraakte Muur werden, gebruik makend van stukken muur en van stenen uit de muur, aan de grachtzijde (oneven nummering) de Muurhuizen gebouwd.

Venus

Venus geeft wel erg veel mogelijkheden om iets over te schrijven, neem ik de planeet of de godin. De Venus van Milo of het schilderij de geboorte van Venus van Sandro Botticelli.

Of toch iets over het liedje Venus van de Nederlandse band Shocking Blue.

Over de Godin:
Aphrodite/Venus
In de Griekse mythologie is Aphrodite de godin van de liefde en de vruchtbaarheid. De Romeinen noemden haar Venus. In de beeldende kunst wordt ze vaak vergezeld door haar hulpje Eros, wiens liefdespijlen onweerstaanbaar zijn. Aphrodite was de dochter van oppergod Zeus en Dione. Een ander verhaal vertelt dat zij niet is geboren, maar verrezen uit het schuim van de zee.

Aphrodite trouwde met de smid van de goden, Hephaistos, maar had daarnaast verschillende verhoudingen met andere goden en stervelingen. Bij Anchises kreeg zij een zoon, Aeneas, de held uit het beroemde heldendicht Aeneïs van Vergilius.

Aphrodite stond aan de wieg van de Trojaanse oorlog. De Trojaan Paris moest in een schoonheidswedstrijd kiezen welke godin het mooist was: Hera, Athena of Aphrodite. Paris koos Aphrodite, die hem als dank de mooiste vrouw van de wereld beloofde. Door deze Spartaanse vrouw, Helena, te schaken, ontketende Paris de Trojaanse oorlog.

Via het schilderij van Sandro Botticelli kom ik ongemerkt bij Aphrodite's Child. Op een van hun platen hoezen staat een gedeelte van het schilderij.

De groep Aphrodite's Child was een Griekse progressieve rockgroep.
De groep bestond uit Demis Roussos (zang, bas), Vangelis Papathanasiou (toetsen), Lucas Sideras (drums) en Anargyros Koulouris (gitaar). Aphrodite's Child had in de jaren 1968-1971 een aantal hits in Europa, zoals Rain and tears, I want to live, Marie Jolie, It's five o'clock en Spring summer winter and fall.

Een van de mooiste nummers van de groep vind ik al jaren

Rain and Tears

. Hieronder een vertaling.
Regen en tranen zijn hetzelfde
Maar in de zon moet je het spel spelen
Wanneer je huilt in de winter
Kan je doen alsof het alleen maar de regen is

Hoe vaak heb ik
Tranen uit je blauwe ogen zien komen
Regen en tranen zijn hetzelfde
Maar in de zon moet je het spel spelen

Geef me een onzekere liefde
Ik heb een onzekere liefde nodig

Regen en tranen in de zon
Maar in je hart
Voel je de waaier van de regenboog

Regen of tranen laten zich beide zien
Want in mijn hart zal nooit een zon zijn
Regen en tranen zijn hetzelfde
Maar in de zon moet je het spel spelen

Zo zijn we bijna weer bij mijn uitgangspunt de Zon. Nog een dag te gaan de zaterdag komt eerst nog.
Of ik dan mijn verhaal kan doen is nog onzeker. Ik wil die dag op de fiets van Amersfoort naar Delft. Dus misschien moet ik de zondag wel gebruiken om zaterdag te beschrijven.

Alvast iets over zaterdag de dag van Saturnus:

Onderweg, op de zesde dag, vond ik Saturnus.
Centraal in mijn leven , was hij daar.
Als een magneet trekt hij me aan en
stoot hij me af.
Met hem als gids beweeg ik,
langs de nooit-eindigende-Lus.
Draai ik rond, om mijn oorsprong,
telkens opnieuw, telkens anders,
zo kom ik telkens weer op de volgende zevende dag.

Alejandra Slutzky
Bijdrage aan ‘ Uitgelezen Wandeling Amersfoort’, 2010

Alle dagen van de week: DONDERDAG

DONDERDAG

Vandaag alweer donderdag, de dag van Jupiter.
In de oudheid maakte men gebruik van de 7 planeten die met het blote oog zichtbaar zijn en dus de enige waren die men toen kende. Als we ze op volgorde van hun snelheid (van langzaam naar snel) zetten krijgen we:
1) Saturnus, 2) Jupiter, 3) Mars, 4) Zon, 5) Venus, 6) Mercurius, 7) Maan

We weten dat

1) de maandag letterlijk de dag van de Maan is
2) de dinsdag de dag van Mars is, (Mardi in het Frans)
3) woensdag de dag van Mercurius is, (Mercredi in het Frans)
4) donderdag de dag van Jupiter (de god Thor , en Jeudi in het Frans) is,
5) vrijdag de dag van Venus (de godin Freya) is,
6) zaterdag de dag van Saturnus is (Satur-day in het engels)
7) en zondag tenslotte de dag van de Zon is.
Deze dagvolgorde is niet hetzelfde als de volgorde van de snelheid van de planeten, dus hoe kwamen ze er in het oude Griekenland eigenlijk bij om na de maandag de dag van Mars te zetten, en na Mars-dag (Dinsdag), de dag van Mercurius , enzovoort? Wel dat kwam door de planeet-uren. Dat wil zeggen, de Grieken vonden een systeem van planeeturen uit, waarbij elk eerste uur van de dag (gerekend vanaf zonsopgang) onder de planeet van die dag viel, dus elke zondag werd tussen zonsopgang en een uur later door de Zon beheerst, het volgende uur door de planeet Mars, het volgende uur door de planeet Jupiter, enzovoort (en de beheersing van de planeten over de uren verliep dus volgens het staatje van de snelheid van de planeten). Omdat er 24 uur in een dag zitten, gaan er dus 3 rondjes van 7 planeten in een dag, dan volgen er nog 3 planeeturen en dan telt het gewoon door naar de volgende dag, waarop je vanzelf komt op de volgorde van de dagen van de week.

Het hele verhaal staat hier : http://www.astrologie.ws/volgorde.htm

Het symbool voor Jupiter vind je in de Breestraat vlak bij huisnr: 60A/B.

Bron: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed/rijksmonumenten.info

In dit huis woonde de Joodse familie de Groot:

Nathan de Groot, geboren op 28 juni 1910 te Amersfoort, koopman van beroep en ongehuwd. Op 16 april 1943 werd hij naar Vught gedeporteerd samen met Thea en Grietje en op 8 juni 1943 weer vanuit Westerbork naar Sobibor, waar zij onmiddellijk na aankomst werden vermoord op 11 juni 1943.

Thea de Groot-Zuckerman, geboren op 10 oktober 1915 in Dresden, zonder beroep. Tegelijk met Nathan en Grietje werd zij vermoord in Sobibor op 11 juni 1943.

Grietje de Groot, geboren op 22 januari 1937 te Amersfoort en als kind van 6 jaar meegenomen naar Vught en met kindertransport via Westerbork naar Sobibor, waar zij op 11 juni 1943 werd vermoord.
bron: http://www.struikelstenenamersfoort.nl/?page_id=87

De stichting Struikelstenen wil invulling geven aan het project ‘Stolpersteine’ in de stad Amersfoort ter herinnering aan met name die stadgenoten, die slachtoffer werden van het naziregiem in de tweede wereldoorlog.

De stichting Struikelstenen Amersfoort heeft voor de Nederlandse term gekozen. De oorspronkelijke naam Stolpersteine is de naamgeving van het kunstproject zelf.
Wat zijn struikelstenen/Stolpersteine?

De Duitse kunstenaar Gunter Demnig (1947) laat gedenktekens aanbrengen op het trottoir voor de huizen van mensen die door de nazi’s verdreven, gedeporteerd, vermoord of tot zelfdoding gedreven zijn. Deze Stolpersteine (letterlijk ’struikelstenen’) herinneren onder andere aan Joden, Sinti en Roma, verzetsstrijders, politieke gevangenen, homoseksuelen, Jehova’s getuigen en euthanasieslachtoffers.

De kunstenaar noemt ze ‘Stolpersteine’ omdat de voorbijganger als het ware over deze steen struikelt met ‘hoofd en hart’, en zich moet buigen om de tekst en naam goed te kunnen lezen.
Voor zo ver mij bekend zijn de stenen in Amersfoort nog niet aangebracht.

Struikelen

In Berlijn struikel je over
de namen van de mensen
die in jouw huis hebben gewoond
of in het huis naast de supermarkt
voor ze vernietigd werden
in Amersfoort wil men nu ook gaan struikelen
struikel zacht
behalve in je hoofd
daar woonden ze
de mensen die wat voor een ander over hadden
of in de verkeerde wieg waren geboren
Het wordt tijd
dat het tijd wordt
om Paul Celan te citeren
Ken jij misschien zo’n naam
om over te struikelen?

Diete Oudesluijs

Alle dagen van de week: WOENSDAG

Woensdag

Vandaag al weer het midden van de week. De naam woensdag is afgeleid van Wodans dag, het Germaanse equivalent van de Latijnse benaming Dies Mercurii: de dag van de god Mercurius, waar de planeet Mercurius zijn naam ook aan te danken heeft. De Germaanse god Wodan beschouwde men als dezelfde god als Mercurius. Ik sta voor De Onze Lieve Vrouwetoren in het centrum van Amersfoort. Even ben een onderdeel van het middelpunt van Nederland. Omdat de toren van veraf te zien is en redelijk centraal in Nederland ligt is de spits van de toren ooit gekozen als oorsprong voor het Nederlandse coördinatenstelsel. Hij vormde dus het exacte kadastrale middelpunt van Nederland volgens de Rijksdriehoekmeting, hoewel in de periode 1960-1978 zijn coördinaten om praktische redenen verschoven zijn naar (+155.000m +463.000m). De meridiaan die over deze toren loopt is de enige die exact samenvalt met noord-zuid as van dit coördinatenstelsel. Het oorspronkelijke kadastrale nulpunt is aangegeven in de vloer van de toren. Het teken van Mercurius ligt wat meer richting Breestraat.

Achter mij ligt een nog leeg Lieve Vrouwenkerkhof. Nog geen terrasjes of mensen te zien.
De leegte doet me denken aan een interview met Allard Stikker, wat pas door de IKON werd uitgezonden.
Allard Stikker was jaren topman van RSV en nu houd hij zich bezig met de Tao en de ecologie in de wereld.
Het taoïsme is een levensbeschouwelijke en filosofische stroming afkomstig uit China. Het taoïsme is ontstaan in de vijfde eeuw voor Christus, maar kent ook nu nog aanhangers. Het centrale begrip is de dào, dat kan worden vertaald met 'de weg' die een mens moet begaan om een deugdzaam leven te leiden. Hiervoor moet men zich niet verzetten tegen de loop van de geschiedenis, maar meegaan in de eenheid van yīn en yáng.
In het interview geeft Allard een mooi voorbeeld:

als een pottenbakker geen opening in een vaas maakt kun je er geen bloemen inzetten, de leegte is dus nodig om de vaas z'n functie te geven. Daarmee is de leegte eigenlijk het belangrijkste onderdeel geworden. Als je geen opening in een wiel aanbrengt voor de as, zal het wiel nooit kunnen werken.

Zo is het ook met dat lege plein achter mij, zonder de leegte geen terrassen, mensen en geen levensvreugde .
Wij zelf laten vaak te weinig leegte in ons leven om nieuwe indrukken, ideeen, gevoelens toe te laten. We gaan maar door met zegels plakken op onze spaarkaart terwijl deze allang vol is. Eigenlijk moeten we de spaarkaart gewoon weggooien en de leegte weer toelaten.

HEILIGE TEKST
Dertig spaken steken samen in één naaf,
maar het wiel functioneert dankzij het naafgat.
Klei wordt gebakken om een pot te maken,
maar de functie van de pot zit in zijn lege capaciteit.
We maken een huis met openingen voor deuren en ramen,
en door die lege plekken wordt het huis bruikbaar.
Voorwaar: het gebruikmaken van wat er is
wordt pas mogelijk dankzij dat wat er niet is.

Lao Zi, uit: Het boek van de Tao en de innerlijke kracht (Kristofer Schipper – uitg. Augustus)

Alle dagen van de week: DINSDAG

Dinsdag

Na de drukke start van de week op maandag,nu de dinsdag.

Van uit een van de huizen aan de Muurhuizen klinkt muziek. Het zijn klanken van leerlingen van de Muziekschool.Klassieke melodieen zweven door de eeuwen oude straat en begeleiden mij naar de hoek Mooierstraat/Scherbierstraat.
De Mooierstraat wordt al in 1405 genoemd maar de herkomst van de naam is onbekend.
Die van de Scherbierstraat is wel bekend: Eigenlijk scharrebier, dun bier van niet al te beste kwaliteit. Deze in oorsprong middeleeuwse straat herinnert aan de brouwnijverheid, die destijds in Amersfoort van grote betekenis was. Hier vind je in de straat het teken van Mars (Dinsdag).
Zo te horen heeft de muziek leerling ook heel wat in zijn of haar mars. Over een poosje is het hier gedaan met de muziek dan moet de muziekschool verhuizen naar het Eemplein. Geen muziekklanken meer in dit mooie gedeelte van Amersfoort. Misschien wordt het dan wel net zo stil als in het kinderwinkelcentrum "Drakennest" wat hier al enige tijd ligt maar nooit zo zal leven als nu het gebouw van de Muziekschool.
Het enige wat hier leeft is de pinautomaat waar soms lange rijen uitgaanspubliek geld uit de muur komen halen.
Hoewel er is een winkel die alles lijkt te overleven.
De Spellenwinckel
Scherbierstraat 4-6
3811 EA, Amersfoort

Hier vind je de mooiste spellen en puzzels. De winkel bestaat al vanaf 1998 en is een eldorado voor spelletjesfanaten. Zoek je een spel en weet je niet hoe het te spelen, alles wordt vakkundig uitgelegd en desnoods spelen ze het spel met je.
Ik loop door naar het einde van de Scherbierstraat, links de Langestraat in en dan rechts de Krankeledenstraat in waar woensdag al ligt te wachten. Morgen meer.

Alle dagen van de week:MAANDAG

MAANDAG

Dit keer geen tijd om even in de Muurhuizen het symbool van de Maan te bekijken, maar meteen vol gas richting stad.

Ik slalom door het verkeer richting het centrum van Amersfoort. Steek de Stadsring over en fiets door de Arnhemsestraat . Bij de Varkensmarkt moet ik kiezen, ga ik linksaf de WestSingel op of rechtdoor de Langestraat in? Als ik kies voor de Westsingel loop ik het risico in de gracht te belanden. Grote groepen scholieren, drie rijen dik versperren de rijbaan. Scholieren uit de omgeving van Amersfoort die het niet zo nauw nemen met de verkeersregels en normen en waarden. En dat terwijl ze onderweg zijn naar de meest strenge scholen van Amersfoort.
Dus toch maar de Langestraat door, ik ontwijk de veegwagen van de gemeente die de resten van een avondje uit opruimt. De winkels zijn nog dicht maar worden druk bevoorraad. Af en toe moet ik even dicht langs de winkels rijden om een vrachtwagen de ruimte te geven. Na de passage van de Langegracht ga linksaf de Krommestraat in. Maar moet meteen weer rechtsaf door de Peperstraat omdat de Krommestraat vol staat met busjes en hekken. Er wordt hard gewerkt aan de gasleidingen zo te zien. Ik cross de Hof over en schiet de Lavendelstraat in. Bij het Havik naar links en direct naar rechts de brug over. Dan richting Bloemendalsestraat, bij Cafe van Zanten zijn ze druk met het terras te vegen en de ramen te lappen. De Bloemendalsestraat is het gevaarlijkste stuk op mijn route, auto's gebruiken deze straat als sluiproute en rijden soms zo hard dat je je als fietser ongemakkelijk begint te voelen. Ik passeer de Joodsebegraafplaats ga de brug over en dan komt de laatste hobbel. De kruising van Galenstraat en Schimmelpenninckstraat moet ik voorzichtig nemen van alle kanten komen fietsers op je af stormen. Van uit de Meridiaantunnel en vanaf het Jan van Riebeeckpad. Dan een snelle spurt de kruising over en ik ben op de Hooglandseweg-Zuid, aan het eind is mijn doel voor vanmorgen . Healthcentrum Amersfoort, ik kan gaan sporten. Maar waarom heb ik het idee dat ik al moe ben voor ik hier aankwam? Het zweet staat nu al op mijn rug.
Gelukkig heeft Arnaud me al gezien en staat mijn espresso al klaar. Eigenlijk is de maandagmorgen zo slecht nog niet.
Ik drink mijn kopje leeg en begin opgewarmd aan mijn oefenprogramma.

Alle dagen van de week : ZONDAG

Ik heb heel veel reacties gehad op mijn vorige Blog "Naar het einde van de wereld". Ben blij met alle positieve reacties.
Dat geeft mijn ook weer energie om wat meer te schrijven op mijn Blog.

Vandaag wil ik beginnen om de komende week iedere dag een stukje te schrijven.
In Amersfoort bevind zich een kunstwerk dat "Der Zyklus" heet.

Op een bronzen plaat op de Hof staan alle dagen van de week.

Verwijzend naar een steeds maar doorgaande cyclus is er in de bestrating van de Muurhuizen ook een spoor van bronzen platen te vinden. Deze zeven elementen verwijzen naar de hemellichamen.
De hemellichamen en dagen van de week corresponderen weer met elkaar:
zondag/zon, maandag/maan, dinsdag/mars, woensdag/Mercurius, donderdag/jupiter, vrijdag/venus en zaterdag/saturnus.
De kunstenaar: Norbert Radermacher, laat iedereen vrij in zijn gedachten om iets met zijn kunstwerk te doen.
Ik bedacht me dat je dus ook iedere dag een kort verhaal zou kunnen schrijven.

ZONDAG


Het is stil op de Muurhuizen, alleen een vrouw met een hond loopt door de verlaten straat. Eeuwen oude huizen kijken stilletjes op haar neer.De Dieventoren heeft al vele mensen zien komen en gaan, sommige gedwongen andere vrijwillig. In de straat voor de toren is een zon afgebeeld, die staat voor de zondag in het kunstwerk, maar misschien ook wel voor de ZONdaars die in de Dieventoren werden opgesloten. In de verte hoor ik de klokken van de St'Joriskerk luiden, die roept de zondaars op om naar de kerk te komen. Langzaan vullen de straten rond de Muurhuizen zich met mensen. De stad begint te ontwaken en komt tot leven. Langs statige huizen en bloeiende geveltuinen vervolg ik mijn weg verder de Muurhuizen in. Onderweg naar Maandag.

Onderweg naar het einde van de wereld..

Van de week zat ik even rustig in het nieuwe schildpaddenhuis van Dierenpark Amersfoort. Het viel me op dat veel bezoekers hele verhalen vertellen tegen de schildpadden, mensen lijken toch makkelijker tegen dieren te praten dan tegen mensen. Ik moest tijdens dat kijken naar de schildpadden en de bezoekers denken aan een ontmoeting die ik al enige tijd geleden had.



Tijdens een fietstocht zat ik net op een terrasje om een kop koffie te drinken toen ik hem aan zag komen. Een man met een enorme rugzak die moeizaam richting het terras liep. Omdat er alleen nog een stoel aan mijn tafel vrij was vroeg hij of hij bij mij mocht komen zitten. Ik zei dat dat goed was en vroeg of hij ook koffie wilde, want ik moest nog bestellen. Hij zei graag en op de vraag of appeltaart erbij ook een idee was zei hij nou dat sla ik niet af.
On der koffie vroeg ik waar hij naartoe ging en hij antwoorde: "Naar het einde van de wereld". Naar het einde van de wereld vroeg ik. Ja zei hij en ik volg de weg van de sterren. Ik keek vermoedelijk nogal verbaasd, dus hij begon te vertellen.

"U heeft zeker wel gezien dat ik wat moeilijk loop, dat komt doordat ik vroeger polio heb gehad, daardoor loop ik wat moeilijker. Ik wordt daar door de kinderen in de buurt al jaren mee geplaagd en kwam bijna niet meer buiten. Eigenlijk zag ik bijna niemand meer. Ook mijn eigen kinderen zijn altijd druk en kwamen eigenlijk alleen voor de vorm nog langs. Mijn vrouw en ik leven ook al jaren een eigen leven en in zat steeds meer met een boek in mijn eigen hoekje.
Op een gegeven moment dacht ik ik ga het einde van de wereld gewoon opzoeken. Ik had in een boek eens iets gelezen over een plek waar het einde van de wereld zou zijn. Dat bleek Cabo Fisterra (= de Kaap aan het Einde van de Wereld) te zijn. Waarom dus thuis zitten wachten als je er ook zelf naar toe kan gaan. En weet u wat, het bevalt me goed, ik ben nog maar een week onderweg en heb al meer mensen gesproken dan het hele afgelopen jaar. Die rugzak en en mijn manier van lopen schijnt mensen te verleiden tot gesprekken. Waar ik eerst werdt bespot omdat ik wat moeilijk loop is men nu vol lof over mijn doel. De mensen vragen hoelang ik er over ga doen of hoeveel kilometer ik moet lopen vandaag. Ik ben dan verbaasd, waarom zou je 35 kilometer op een dag gaan doorlopen om op tijd bij een slaapplaats te zijn? Dan mis je toch alle mooie dingen en ervaringen onderweg. Ik heb niks gepland ik ga toch immers naar het einde van de wereld. Daar wil je ook weer niet te snel aankomen lachte hij. Ik word onderweg goed verzorgd, mensen zo als u bieden me koffie aan, andere waar ik vraag of ik mijn tent mog opzetten, bieden een bed in hun huis aan. Mensen wensen me een goede reis en zeggen voor me te bidden. Waarom zou ik haast maken. Thuis zit niemand op me te wachten dus ik zie wel wanneer ik bij het einde van de wereld ben."
Ik vroeg hem maar als je daar nu aangekomen bent ga je dan terug? Nee zei hij ik ga niet terug, ik blijf daar denk ik of ik ga langs de rand van de wereld lopen, ik heb in deze week al geleerd dat alle andere zaken niet relevant zijn. Bezuinigingen, Rutte, pensioen, Euro het is allemaal ballast. Je hebt er niets aan het verpest je leven. Ik leef van de gesprekken zo als nu, de aandacht van de mensen onderweg, dus waarom teruggaan. Mensen vliegen langs me heen op snelle fietsen en mooie autos, maar ze zien niks. Ik voel en ervaar alles om me heen. Die rugzak wordt met de dag lichter, omdat ik alle onnodige zaken onderweg achterlaat, ook de geestelijke ballast van de afgelopen jaren.



Meneer bedankt voor de koffie en dat u naar mijn verhaal wilde luisteren,maar ik ga weer zei hij. Ik hielp hem met z'n rugzak en liep een eindje met hem mee.
Op het punt waar ik weer richting Amersfoort kon fietsen, namen we afscheid.
Ik wenste hem een goede reis.

Hij riep me na: "Meneer bedenk dat een schildpad meer ziet van de weg dan een haas"

De laatste paar kilometer ben ik gaan lopen naar Amersfoort en weet je hij had gelijk.

Het mysterie van de Goudkoerier

Ook ik ben in de ban van de schat!

Het fenomeen doet zich voor dat sinds een jaar honderden mensen met het boek Het Mysterie van de Goudkoerier onder de arm de Utrechtse Heuvelrug & het Kromme Rijn gebied afstruinen op zoek naar een werkelijke schat!
Zij volgen de levens van drie koeriers van koning Lodewijk Napoleon die gedurende vijf dagen in 1810 een geheime missie uitvoeren. Ze bezoeken oude gebouwen, speuren rond door bossen en heuvels naar details en aanwijzingen.

Onderweg raadplegen ze voortdurend de talloze geheimzinnige tekeningen, foto’s, cryptische schetsen, routekaarten en codes in een verwoede poging dit mysterie te onthullen. De uiteindelijke oplossing moet hen tot op 20 cm nauwkeurig leiden naar de plaats waar de sleutel tot de schat ligt.

Op een forum van puzzelaars worden – na menige slapeloze nacht slapeloze nacht – de nieuwste ontdekkingen met elkaar gedeeld, uiterst voorzichtig, want vanzelfsprekend wil ieder voor zich de ultieme slotconclusie trekken.

Wat bezielt die lui?
Voor de een is dit hele mysterie een gegronde reden om Ton Nennie, puzzelontwerper en bedenker van dit unieke project, met een brede grijns te verwensen, voor de ander om hem juist te bedanken voor het intrigerende labyrint van vernuftig in elkaar grijpende puzzels.
Ook de niet doorgewinterde puzzelaar krijgt interessante mogelijkheden om zich op een unieke wijze te ontspannen, zowel thuis als in de natuur, met deze spannende historische roman, die Ton samen met Pim van Arnhem heeft geschreven.
Gezinnen met kinderen kunnen deze ultieme kans aangrijpen om fraaie historische plaatsen te bezoeken en ter plekke het verhaal tot leven te laten komen.
Met Het mysterie van de Goudkoerier moet het mogelijk zijn nog veel meer mensen in actie te krijgen om niet alleen hun hersens te kraken maar ook dit prachtige natuurgebied te doorkruisen met dat ene grote doel voor ogen:
De schat met gouden dukaten!




Gegarandeerd: maanden van lees- en schatgraafplezier!
Boek: Het Mysterie van de Goudkoerier
Auteurs: Ton Nennie en Pim van Arnhem
Uitgever: House of Knowledge (Dutch FilmWorks)

Website: http://www.goudkoerier.nl

Forum: http://goudkoerier.forum-xl.nl/index.php

Facebook: https://www.facebook.com/DeGoudkoerier


Wie zijn deze creatieve auteurs?
Ton Nennie verstaat de kunst om mensen mee te zuigen in een ongekend puzzelavontuur, of ze nu wel of niet fervente puzzelaars zijn. Met elke puzzel heeft hij een unieke creatie neergezet.
In combinatie met elkaar vertellen de puzzels als het ware stapsgewijs hun eigen verhaal in het ontrafelen van het Mysterie.
In 1993 heeft Ton ook al duizenden mensen het hoofd op hol gebracht met het schatgraafproject Het Zevende Labyrint. Na 3 jaar en 2 maanden heeft een fanatieke puzzelaar die gouden schat ter waarde van 18.000 gulden werkelijk opgegraven in de bossen bij Kootwijk.


Pim van Arnhem presteerde het om het verhaal en alle bedenksels van Ton tot een meeslepende historische thriller neer te zetten.
De lezer van Het mysterie van de Goudkoerier zal dan ook wandelend en fietsend over de Utrechtse Heuvelrug de prachtig geschreven historisch setting van het verhaal direct ervaren.
Natuur en cultuur van landschappen en gemeentes komen tot leven door de indringende schrijfstijl van Pim.
Pim is nu in een vergevorderd stadium met zijn nieuwe thriller ZIEK! (werktitel). Een grote uitgever en filmproducent zijn intussen geïnteresseerd om dit boek uit te geven en te verfilmen.
In ZIEK! gaat het om een zeer spannend en actueel boek waarin hij als een Michael Crichton de grenzen tussen wetenschap en actualiteit met elkaar verbindt.

En wat geven deze snoodaards prijs? Clues!
De afgelopen maanden worden puzzelaars verrast met clues die vrijgegeven worden via de Goudkoerier Website en Facebook. Op het forum gonst het van de geruchten. Men vraagt zich af: “Is dit een deeloplossing of een Red Herring?”
Op drie plaatsen op de Utrechtse Heuvelrug zijn al kokers opgegraven waar prijzen aan verbonden waren waarmee men op de Website op verborgen pagina’s kon komen, waar clues werden vrijgegeven.


Ontmoeting puzzelaars!
Zaterdag 20 en 27 april 2013
Op beide dagen om 10:15 uur ontmoeten verschillende groepen puzzelaars Ton Nennie bij de onderbrug van kasteel Amerongen. Onder professionele leiding treden zij in de voetsporen van één van de koeriers uit het boek.
Geheime trappen zullen worden beklommen en verschillende scènes uit het boek lijken plotseling werkelijkheid te worden.
Op weg naar de Amerongse berg stuiten ze op verschillende interessante objecten. Intussen zullen de puzzelaars natuurlijk verwoede pogingen doen om Ton enige tips te ontfutselen.